سایت عملیات روانی _در حالی که بوش و بلر سعی دارند که از هم پیمانی خود دفاع کنند، اما مردم کشورهایشان چندان رضایتی از آنها ندارند و تحلیلگران هم آنها را یک زوج ناتوان و درمانده معرفی می کنند. جورج بوش، رئیس جمهوری آمریکا و تونی بلر، نخست وزیرانگلیس زمانی به عنوان رهبران قدرتمند جهان مطرح بودند و جسورانه از به ارمغان آوردن دموکراسی در خاورمیانه سخن می گفتند، اما حال محبوبیت هر دوی آنها در نتیجه جنگ عراق به پایین ترین حد خود رسیده است. گلن کسلر، نویسنده این تحلیل خاطر نشان می کند که حزب بلر که در انتخابات 4 می ( 14 اردیبهشت) شکست خود، مجبور شد تا کابینه خود را ترمیم کند و بوش هم که محبوبیت اش به 30 درصد رسیده است،تلاش کرده است تا این کاهش محبوبیت خود را با ترمیم مشاوران خود احیا کند. به عقیده نویسنده، بلر که حداقل می تواند تا یک سال در پست خود باقی بماند به شکلی ناتوان و درمانده به نظر می رسد و بوش نیز که سه سال دیگر باید در صحنه سیاست حضور داشته باشد، این گونه به نظر می آید. مجله اکونومیست نیز پیش از این همکاری بلر و بوش را به عنوان محور ضعف، تلقی کرده بود. این دو همواره یک زوج عجیب بوده اند. بوش یک محافظه کار از ایالت تگزاس است که انگلیسی را خوب صبحت نمی کند و بلر هم که یک سخنگوی فصیح است راه سوم سیاست را همراه با بیل کلینتون رئیس جمهوری سابق آمریکا، شریک دوسوی آتلانتیک خود، توسعه داده است. پس از اولین دیدار آنها وقتی که از بوش پرسیده شد که آنها چه نقطه اشتراکی دارند،وی پاسخ داد: ما هر دو از خمیردندان کولگیت ، استفاده می کنیم. چارلز گرانت، مدیر مرکز اصلاحات اروپا در لندن گفت: یکی از دلایلی که بلر،حتی در حرب خود نیز، محبوبیتی ندارد، این است که بسیار به بوش نزدیک شده است. وی افزود: تنها چیزی که افکار عمومی بر آن تمرکز دارد، مسئله عراق است. در واقع بلر از آخرین هم پیمانان سیاست خارجی بوش به شمار می رود که هنوز در قدرت است، زیرا بسیاری از همپیمانان وی به خاطر حس ضد آمریکایی در بین مردم کشور خود از صحنه سیاست کنار رفتند. پیتر ریدل ،نویسنده مطالب سیاسی مجله تایمز گفت که اگر گوردون براون وزیر اقتصاد و دارایی انگلیس جانشین بلر شود، بعید به نظر می رسد که وی از آمریکا فاصله بگیرد؛ علت این مسئله هم تا حدی به خاطر آن است که رهبران انگلیس از دیربازرابطه نزدیکی با آمریکا داشته اند. وی همچنین بر این باور است که وی بیش از بلر به حزب کارگر نزدیک خواهد بود و بنابر این براون تمایلی برای فرستادن نیرو به هر نوع درگیری و جنگ به رهبری آمریکا ندارد. گرانت افزود: افکار عمومی کاملا با تعهد سیاست خارجی انگلیس به آمریکا مخالف هستند. البته ممکن است که عراق روزی به یک موفقیت تبدیل شود ، اما احتمالا نه بوش و نه بلر در آن لحظه در قدرت نخواهند بود تا از آن لذت ببرند.