سایت عملیات روانی_ به رغم عدم پایبندی رژیم صهیونیستی نسبت به قطعنامه ها و قرار دادهای بین المللی در قبال اعراب و فلسطینی ها اما همچنان برخی کشورهای عربی و اسلامی مذاکره با این رژیم را سرلوحه سیاست خارجی خود قرار داده و معتقدند با اسراییل در همین شرایط نیز می توان به صلحی عادلانه رسید. روزنامه ی فرامنطقه ای الشرق الاوسط در یکی از شماره های اخیر خود در مقاله ای به قلم `فهمی هویدی ` نویسنده ی مصری به تحولات عرصه ی فلسطین پرداخته و نوشت : امیدواری ما این بود که با توجه به بی اهتمامی کشورهای غربی به مسئله ی فلسطین، کشورهای عربی با توجه به مشکل فلسطین و اهتمام به آن خلاء ناشی ازبی اهتمامی آنها را پرکنند ، اما وقتی خبر تلاش برخی رهبران کشورهای عربی را برای برقرار روابط با کابینه ی جدید رژیم صهیونیستی شنیدیم شگفت زده شدیم . مرکز اسناد جمعیت دفاع از ملت فلسطین به نقل از این نویسنده نوشت: سران برخی کشورهای عربی اخیرا در بندرعقبه ی اردن بر همکاری و تماس با کابینه ی ایهود اولمرت نخست وزیر رژیم صهیونیستی و اهمیت چنین اقدامی تاکید کردند و خواستارحضور اولمرت در پای میز مذاکره و اهتمام وی به قطعنامه های بین المللی و طرح های صلح مطرحی شدند که از جمله آن می توان به طرح صلح موسوم به ` نقشه راه` و طرح صلح مطرح شده ی اعراب در نشست سال 2002 بیروت اشاره کرد. پرسشی هم که به اذهان می رسد این است که آیا برقراری تماس و ارتباط با دولت صهیونیستی نتیجه بخش خواهد بود ؟ با اندکی تامل و تفکر می توان به پاسخ بدیهی پرسش یاد شده رسید و آن این که چنین تلاشهایی بی ثمر خواهد بود و علت آن نیز رویکردها و خط مشی ها ی سیاسی است که رژیم صهیونیستی در پیش گرفته است و درچارچوب آن به اقدامات خود استمرار می بخشد. رژیم صهیونیستی در بی اعتنایی به موازین و قطعنامه های بین المللی و زیر پاگذاشتن آنها سابقه تاریخی دارد که از جمله ی آنها می توان به طرح صلح نقشه ی راه و یا طرح کشورهای عربی در نشست بیروت اشاره کرد . این رژیم با برخورداری از حمایت و پشتیبانی آمریکا و با هماهنگی دولت کنونی این کشور با هیچ یک از سران کشورهای عربی که بر طبل انجام مذاکره با آن می کوبند به توافق نخواهد رسید هرچند که این کشورها با حسن نیت خواهان بر گزاری چنین مذاکراتی باشند . درسایه ی هماهنگی و توافق با واشنگتن بود که رژیم اشغالگر قدس پس از اشغال پنجاه درصد از سرزمینهای فلسطینی درکرانه ی باختری و رود اردن طرح عقب نشینی یکجانبه و ترسیم مرزهای نهایی خود را مطرح کرد وآمریکا نه تنها هیچ مخالفتی با آن نکرد بلکه آن را تایید نمود. برنامه های اعلام شده ی ایهود اولمرت نخست وزیر رژیم صهیونیستی و شعارهای که وی در تبلیغات انتخاباتی خود سرداده بود کاملاً با درخواست مقامات برخی کشورهای عربی مغایرت دارد چرا که هرگونه پاسخ مثبت نخست وزیررژیم صهیونیستی به این درخواست ها در واقع مشروعیت قانونی وی را زیر سوال می برد مشروعیتی که اصولاً حزب کادیما بر اساس آن ارایی را از آن خود کرد . با کمی تامل و درنگ می توان دریافت که در صورتیکه اوضاع منطقه بر همین روال باقی بماند ، رژیم صهیونیستی حداقل تا ظرف دو سال آینده یعنی تا پایان دوره ی ریاست جمهوری جرج بوش به هیچ عنوان به درخواست کشورهای عربی و فلسطینی ها اهمیتی قائل نخواهد شد و اگر قرار باشد به این درخواست ها اندک توجهی کند در صورتی خواهد بود که منافع زیادی از قبل آن عاید این رژیم شود . دولت کنونی آمریکا حامی و پشتیبان سرسخت رژیم صهیونیستی و برنامه ها و طرح ها ی آن به شمار می رود امری که این رژیم را برای کسب منافع بیشتر، در سرزمینهای فلسطینی ترغیب می کند که در نهایت بستن پرونده ی فلسطین نیز ازجمله ی کسب چنین منافعی خواهد بود . درهمین راستا بر همگان روشن و مبرهن شد که ایهود اولمرت ابتدا مقطع اتمام ترسیم مرزهای رژیم اشغالگر قدس را سال 2010 اعلام کرد اما پس از آن از سخن خود برگشته و سا ل 2008 یعنی سال پایان دوره ی ریاست جمهوری جرج بوش را موعد تکمیل ترسیم مرزها اعلام کرد . با این همه باید به این مسئله نیز تامل و درنگ کرد که با وجود اینکه رژیم صهیونیستی به نفوذ خود در محافل و مراکزسیاسی آمریکا یقین دارد اما شواهد ملموسی در سرزمینهای اشغالی وجود دارد که حاکی از وجود برخی اعتراض ها درباره ی مقدم شمردن امنیت رژیم اشغالگر قدس به امنیت آمریکا است که گزارش اخیر یکی از استادان دانشگاه هارواد در این باره گواه صادق براین مدعا است . چنین گزارشهایی این رژیم را مجبور می کند تا در سیاستها و رویکردهای آتی خود با احتیاط بیشتر عمل کند به ویژه اینکه آمریکا هنوز نتوانسته است از باتلاق عراق خود را خارج کند. امری که برخی در داخل آمریکا، رژیم صهیونیستی و حامیان آن را مسئول آن قملداد می کنند . به هرحال این رژیم برای دوره ی پس از جرج بوش اقدام احتیاط آمیز را در برنامه ها و سیاستهای خود لحاظ کرده است و تمام تلاش خود را بکار خواهد گرفت تا مسائل مهم مطرح شده را ظرف دو سال آینده یعنی درمدت باقیمانده دوره ی ریاست جمهوری بوش حل و فصل کند و به همین دلیل درصورتی که اوضاع و شرایط به همین ترتیب پیش رود هیچ امتیازی به کشورهای عربی و فلسطینی نخواهد داد و از مواضع خود عقب نخواهد نشست. درصورت درستی تحلیل بالا ، کشورهای عربی ازتلاش خود برای برقراری تماس وهمکاری با کابینه ی صهیونیستی به نتیجه ای نخواهند رسید واین اقدام آنها ثمره ای جز تقویت جایگاه دولت اولمرت و ترغیب آن برای سلطه جویی و کسب امتیازات بیشتر درمقابل فلسطینی ها که هم اکنون در معرض تحریم و گرسنگی قرار گرفته اند، نخواهد داشت . به این ترتیب تلاش اخیر برخی سران کشورهای عربی و ممانعت آنها از سفر وزیر امور خارجه ی دولت حماس به برخی از این کشورها امری شگفت آور است. برخی وجود دارند که دولت جنبش مقاومت اسلامی فلسطین (حماس) را سبب ساز زیاده خواهی و زورمداری رژیم صهیونیستی قلمداد می کنند باید از آنها پرسید که آیا فراموش کرده اند که رژیم صهیونیستی پیش از حماس چه چیزی به ابومازن و یاسرعرفات ارائه داد که این بار به حماس ارائه دهد و باید گفت که اصلاً حکایت یکجانبه گرایی رژیم صهیونیستی و به رسمیت نشناختن طرف و شریک فلسطینی در زمان یاسرعرفات و ابومازن مطرح شد و در واقع تداوم تجاوزگری های رژیم صهیونیستی به حماس و پیروزی آن در انتخابات اخیر پارلمانی بی ارتباط است و این رژیم پیروزی حماس را بهانه ای برا ی تداوم بخشیدن هرچه بیشتر به تجاوزات روزانه ی خود قرار داده است. بنابراین مایه تعجب است که برخی گمان کنند که دلیل اینکه رژیم صهیونیستی دراقدامات یکجانبه گرایی خود پافشاری می کند، دولت حماس است چراکه این این رژیم پیش و در زمان عرفات نیز چنین رویکردهای را دنبال می کرد و امید بستن به اینکه رژیم اشغالگر از زیاده خواهی های خود دست برداشته و درجهت امتیاز دادن به فلسطینی ها برآید در واقع امید بستن به توهم و سراب است . بنابراین بیم آن می رود که تماس و همکاری با کابینه ایهود اولمرت نه تنها به افزایش دامنه ی فشارها بر فلسطینی ها منجر شود بلکه منجر به اعطای جوایز تقدیرها برای رژیم اشغالگر قدس شود . نگارنده مقاله در ادامه با ارائه راهکار درباره ی مسئله فلسطین می نویسد ، به نظر من برای بررسی مسئله ی کنونی فلسطین می توان از راه اوراسیا و فلسطین اقدام کرد به این معنا که در صورتی که اراده قوی در سطح بین الملل برای برقراری صلح عادلانه در منطقه وجود داشته باشد، می توان طرح و پیشنهاد محمود عباس رئیس تشکلات خودگردان فلسطین مبنی بر برگزاری کنفراسی بین المللی برای بررسی ابعاد مختلف مسئله ی فلسطین ، مورد اهتمام و توجه قرار داد. پیشنهاد محمود عباس را می توان با کشورهای اروپایی و آسیایی بررسی کرد مشروط بر آنکه به طور جدی مورد اهتمام و توجه قرار گیرد و در آن مقتضیات و بایدها و نبایدهایی که دو طرف اسرائیلی و فلسطینی باید بدان اهتمام داشته باشند گنجانده شود. البته باید گفت که رژیم صهیونیستی با چنین پیشنهادی مخالفت کرده است و طبیعی است که آمریکا نیز در راستای سیاستهای همیشگی خود مبنی بر حمایت از این رژیم با آن مخالفت کند. در حال حاضر جو حاکم در عرصه بین المللی طوری است که همگان به غلط از بایدها و نبایدهای رژیم صهیونیستی و حقوق آن سخن می گویند و خوب دریافته اند که درخواست این رژیم از فلسطینی ها چیست ولی کسی به خود جرات پرسش از خواست های فلسطینی ها از این رژیم را نمی دهد. درعرصه فلسطین نیز می توان به اقداماتی دست زد چه در راستای تامین منافع ملی صورت گیرد و یا چه برای ناکام گذاشتن اعمال تحریم اقتصادی این رژیم بر ضد فلسطینی ها و گرسنگی دادن آنها. در این روند مقاومت یکی از راه های ناکام گذاشتن تلاشهای صهیونیستها به شمار می رود . باید گفت که چنین تلاشهایی فقط با هدف تقویت و پایداری فلسطینی ها و فراهم کردن صلح و ثبات برای آنها صورت نمی گیرد ، بلکه هدف جلوگیری از شعله ور شدن آتش جنگ داخلی و بی ثباتی است که البته برخی نشانه های آن در افق مشاهده می شود . باید به آنهایی که دولت حماس را مسبب مشکلات می دانند و در واقع این دولت را مشکل اصلی می پندارند و خواهان کناره گیری آن هستند گفت که دچار توهم شده اند چرا که درصورتی که این کار صورت گیرد سرفصل بحران و مشکل بزرگتر آغاز خواهد شد . کنفرانس سران کشورهای اسلامی در سال 1969 و برای اولین بار به دنبال تلاشهای انجام شده برای آتش زدن مسجدالاقصی و متاثرشدن بسیاری از سران کشورهای جهان و به دنبال آن درخواست برای برگزاری نشست سران کشورهای اسلامی برگزار شد که به تولد سازمان کنفرانس کشورهای اسلامی منجر شد و این اقدام به نوبه خود بی شک اقدامی بسیار مناسب و درخور تقدیر بود. تشکیل سازمان یاد شده در پی برگزاری نشست سران کشورهای اسلامی ، برای جلوگیری از شعله ور شدن آتش جنگ بزرگ در غزه ترغیب و تشویق می شود چرا که بیم آن می رود که دامنه ی چنین آتشی به غزه و کرانه ی باختری منحصر نشود بلکه مناطق دیگر را نیز دربرگیرد.