سایت عملیات روانی – در طول یک قرن گذشته، دخالت در امور داخلی دیگر کشورها مبنای سیاست‌های خارجی آمریکا را تشکیل داده است. عزل دولت‌های 14 کشور و دخالت‌های مستمر در امور داخلی دیگر کشورها، گواه این واقعیت است. آمریکا هم اکنون در راستای سیاست‌های مداخله جویانه خود و نیز به منظور دستیابی به اهداف و منافع خود، فعالیت‌های هسته‌ای صلح‌آمیز ایران را دستاویز قرار داده و ادعا می‌کند ایران قصد دستیابی به تسلیحات اتمی را دارد. در حالی که بارها و بارها ایران و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اثبات کرده‌اند که برنامه‌های هسته‌ای ایران صلح‌آمیز است، آمریکا همچنان از قبول این واقعیت سرباز می‌زند و اظهار می‌دارد برای مقابله با ایران تمامی گزینه‌ها و حتّا مقابله نظامی را مورد بررسی قرار خواهد داد. تاریخ به دفعات ثابت کرده است که سیاست‌های مداخله‌جویانه آمریکا در امور دیگر کشورها مصیبت بار بود و تبعات منفی بلند مدتی به دنبال داشته است. در سال 1952 آمریکا با دخالت آشکار در امور داخل ایران، محمود مصدق، نخست وزیر منتخب و محبوب این کشور را به دلیل ملی کردن صنعت نفت و پایان دادن به دخالت در غرب در این صنعت، عزل کرد. آیزنهاور، رییس جمهور وقت آمریکا مأموران سازمان سیا را برای این کار مأمور کرد و سپس محمدرضا پهلوی را به سلطنت برگزید. تنها نتیجه دخالت آمریکا، بر سر کار آمدن پادشاهی سرکوب‌گر بود که این حکومت ظالم و خودکامه نیز پس از 25 سال با پیروزی انقلاب اسلامی ایران سرنگون شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، دولت و مردم با تمام توان در مقابل زورگویی‌های آمریکا و جهان غرب ایستادند و آمریکا بخوبی متوجه شد که ایستادگی و مقاومت مردم ایران، منافع این کشور را در سراسر جهان به مخاطره انداخته است. مداخله‌های آمریکا تنها به ایران محدود نمی‌شود و این سیاست‌های مداخله جویانه نه تنها برای کشورهای مورد هدف مشکلاتی را به دنبال داشته، بلکه امنیت و اعتبار خود آمریکا را نیز به خطر انداخته است. مداخله دولت آمریکا در امور داخلی کوبا در سال 1898، تنفر و ایستادگی مردم این کشور در قبال زورگویی‌های آمریکا را به دنبال داشت. براندازی دولت نیکاراگوئه از سوی آمریکا در سال 1909، این کشور را سالیان سال با سرکوب و شورش مواجه کرد. آمریکا در سال 1954 باز در راستای سیاست‌های مداخله جویانه خود دولتی کاملاً نظامی را در کشور گواتمالا بر قدرت نشانید و نتیجه این اقدام بروز جنگ داخلی 30 ساله در این کشور و کشته شدن صدها هزار بی‌گناه بود. امروزه مردم خاورمیانه و آمریکای لاتین بیش از مردم دیگر مناطق جهان در قبال سیاست‌های آمریکا ایستادگی می‌کنند، چرا که این مناطق بیش از دیگر کشورهای جهان هدف سیاست‌های مداخله جویانه آمریکا قرار گرفته‌اند. ایستادگی در برابر دخالت های آمریکا در این مناطق از نسلی به نسل دیگر منتقل و با گذشت زمان به پدیده‌ای جهانی تبدیل می‌شود. کشورهایی که در گذشته آماج سیاست‌های مداخله جویانه آمریکا بوده‌اند به کشورهایی تبدیل می‌شوند که با تمام قوا در مقابل دخالت های آتی آمریکا ایستادگی می‌کنند. در دو قرن گذشته کشورهای آمریکا، روسیه و انگلیس به کرات سعی کرده‌اند بر ایران تسلط یافته و این کشور را غارت کنند. اگر آمریکا بخواهد باز هم در امور داخلی ایران دخالت کند با خشم و ایستادگی مردم این کشور روبرو خواهد شد. مردم این کشور اکنون آمادگی مقابله با هر قدرت خارجی را دارند و بیش از این تاب دخالت‌های دیگر کشورها را نخواهند آورد. آمریکا باید بداند زمان زورگویی و دخالت در امور دیگران سپری شده است و این‌گونه سیاست‌ها بیش از دیگران، خود کشور آمریکا را با مشکل مواجه خواهد ساخت. دولت بوش برای حل بحران هسته‌ای ایران باید از سیاست‌های که به نابودی آمریکا می‌انجامد دست بردارد و با توسل به راهکارهای صلح‌آمیز همانند مذاکرات مستقیم، از این بن بست خارج شود. آمریکا به کرات سیاست مداخله در امور دیگران را امتحان کرده و به ناکار آمد بودن این سیاست پی برده است. شاید این بار تبعات منفی چنین سیاستی تلخ‌تر و زیان‌بارتر از دفعات پیش باشد.