سایت عملیات روانی – با افزایش مناقشات آمریکا و ایران بر سر مسایل هسته‌ای، برخی از اعضای کنگره پیشنهاد داده‌اند تحریمات اقتصادی آمریکا علیه ایران گسترش یابد. در واقع سیاستمداران آمریکا قصد دارند حمایت جامعه بین‌الملل را نسبت به اعمال تحریمات اقتصادی علیه ایران جلب کنند. اما کشورهای مختلف جهان از این درخواست آمریکا استقبال گرمی نکرده‌اند، چرا که آنها به نفت ایران نیاز دارد و مایل نیستند اقتصاد خود را با بحران مواجه کنند. اما نومحافظه‌کاران با سرسختی و بهتر است بگوییم حماقت تمام در موضع خود نسبت به لزوم حمله نظامی به ایران ایستادگی می کنند و بی‌توجه به عواقب اقتصادی خطیری که این حمله می‌تواند برای تمامی دنیا به دنبال داشته باشد، از این سیاست کاملا غلط حمایت می‌کنند. برخلاف ادعای برخی، اعمال تحریم‌های سیاسی به هیچ عنوان یک رویکرد مسالمت‌آمیز به شمار نمی رود، بلکه کاملاً ستیزه جویانه است. تحریم‌های اقتصادی با افزایش فقر و بدبختی در میان افراد فقیر کشورهای تحت تحریم، تنفر و بیزاری ملت را از کشوری که آنها را هدف تحریم اقتصادی قرار داده است، افزایش می‌دهد. اما این فقر و بدبختی و تنفر حاصل از آن به هیچ عنوان متوجه دولت و مسوولان کشوری که با آمریکا مخالفت کرده‌اند، نمی‌شود و همانطور که گفته شد عواقب آن در درجه اول متوجه خود آمریکا می‌شود و احساسات ضدآمریکایی را در میان مردم تحت تحریم گسترش می‌دهد. در واقع می‌توان گفت از میان سیاست‌های دولت آمریکا هیچ یک به اندازه تحریم اقتصادی کشور به اقتصاد آمریکا زیان وارد نکرده است. علیرغم اینکه همواره از تحریم اقتصادی به عنوان رویکردی کارآمد سخن به میان آمده است، چهار دهه تجربه آمریکا در این زمینه به خوبی بیانگر این واقعیت است که سیاست مذکور، کاملاً نادرست و ناموفق بوده است. برعکس، مشارکت اقتصادی مهم‌ترین ابزار گسترش دموکراسی و آزادی است. البته لازم به ذکر است که منظور از مشارکت اقتصادی به هیچ عنوان کمک مالی به کشورها نیست. تنها نتیجه تحریم‌های اقتصادی آسیب رساندن به افراد بی‌گناه و فقیر است، به گونه‌ای که گاهی اوقات تهیه غذای روزانه برای این افراد نیز به معضلی بزرگ تبدیل می‌شود. درک این مطلب که عدم امکان دستیابی به غذا، دارو، امکانات پزشکی و دیگر مایحتاج ضروری چه عواقبی را به دنبال خواهد داشت، چندان مشکل به نظر نمی‌رسد. حامیان تحریم اقتصادی مدعی هستند که عدم دستیابی به امکانات فوق، مخالفت مردم علیه دولت و حکومتشان را برمی‌انگیزد. در حالی که حقیقت کاملاً برعکس است و دشمنی و انزجار ملت‌ها تنها متوجه آمریکا می‌شود. بیش از 30 سال است که آمریکا در راستای مخالفت با فیدل کاسترو و کاهش حمایت ملت کوبا از وی، این کشور را تحت تحریم اقتصادی قرار داده است. اما مشاهده می‌شود این تحریمات باعث برکناری فیدل کاسترو از قدرت نشده است و حمایت مردم از وی روز به روز افزایش می‌یابد. تبعات منفی تحریمات اقتصادی آمریکا علیه دیگر کشورها بیش از همه به شهروندان آمریکایی آسیب می‌رساند. علیرغم پیشرفت و توسعه تکنولوژی در بخش کشاورزی و افزایش تولیدات این بخش، کشاورزان آمریکایی به دلیل عدم وجود بازارهای خارجی با مشکلات جدی مواجه شده‌اند. آنها برای فروش مازاد محصولات خود به بازارهای خارجی دسترسی ندارند. در واقع آمریکا با اجرای این گونه سیاست‌ها، شهروندان آمریکایی را از دسترسی به سودهای کلان اقتصادی باز داشته است. با توجه به حقایق فوق می‌توان گفت علیرغم ادعای حامیان سیاست تحریم اقتصادی، این سیاست نه تنها کارگشا نیست بلکه به رفاه مردم آمریکا آسیب جدی وارد می‌کند.