سایت عملیات روانی- سعد بوعقبه یک روزنامه نگار الجزایری در مقاله ای با عنوان وتو حقی گرفتنی و نه دادنی است ، از مواضع اصولی و سیاست های بین المللی و منطقه ای جمهوری اسلامی ایران در قبال مساله مختلف تمجید کرد. این روزنامه نگار الجزایری با انتقاد از آنچه ناتوانی و بی لیاقتی کشورهای عربی در مساله عراق خوانده است ،با تحسین موضع ایران در برابر غرب گفته است که باید از نژاد ایران برای اصلاح نژاد عرب استفاده کرد. این روزنامه نگار در مقاله اش نوشت : هنگامی که سخنان یک مسوول ایرانی در گفت و گو با رسانه های آمریکایی را شنیدم که گفت آمریکا باید بپذیرد که ایران یک قدرت منطقه ای است، از جا پریدم و فریاد زدم زنده باد. `احساس کردم ایران همچون ابرقدرت ها در حال استفاده از قدرت `وتو` است در حالی که جزو کشورهای شورای امنیت نیست، کاملا مانند رفتاری که چین ۲۵ سال پیش و قبل از سفر نیکسون به پکن و برسمیت شناختن این کشور به عنوان یک قدرت جهانی انجام داد.` وی گفت : `وتو` مانند آزادی تنها با قدرت گرفته می شود و به کسی اهدا نمی شود و از طریق خوشرقصی نیز بدست نمی آید`. `از سال ۱۹۹۰که اعراب به بهانه حمله عراق به کویت علیه این کشور برخاسته اند همه شانس های خود را برای آنکه به عنوان یک قدرت در تاریخ ثبت شوند، از دست دادند و در عین حال به اخراج خود از تاریخ کمک کردند و اکنون در حال بیرون رانده شدن از جغرافیا نیز هستند و از این پس انتظار ایفای هیچ نقشی را در جهان نخواهند داشت`. `ما می توانیم آینده نزدیکی را تصور کنیم که بوش شخصا به تهران برود تا قراردادی مشابه آنچه که ۳۰سال پیش نیکسون با مائو امضا کرد (برای برسمیت شناختن ایران به عنوان قدرت منطقه ای) با ایران منعقد کند. این نویسنده افزود: `وقتی مدیریت سیاسی اعراب به رهبری مصر را با مدیریت ایرانی ها مقایسه می کنیم به این نتیجه می رسیم که ما (اعراب) نیازمند تلقیح توسط مردهای ایرانی هستیم تا بلکه و شاید مادرهای عرب فرزندانی شبیه انسان بدنیا بیاورند`. `همچنان می گویم که نجات عرب نیازمند اتفاقاتی است که حتما باید از مصر آغاز شود و آن ضرورت محو آثار ننگین تسلیم خواهی در برابر اسراییل است که از سال ۱۹۷۷آغاز شد`. `راه واقعی رسیدن اعراب به (حق) وتو همان است که ایران انجام می دهد نه مانند آنچه که سادات گفت یعنی معانقه با اسراییل تا جایی که خفه شود!` سعد بوعقبه از روزنامه نگاران کارکشته و قدیمی الجزایر و از موسسان روزنامه الشروق است که دارای گرایش عمدتا قومگرایی عربی و اسلامی است. با توجه به سوابق نوشته های این نویسنده، مطالب وی دراین مقاله را باید بیش از آنکه تمجید از ایران تلقی شود، به عنوان انتقاد و تحقیر رهبران کشورهای عربی بدلیل ناتوانی در ایفای نقش مناسب در مسایل منطقه ای و جهانی بویژه در شرایط کنونی تلقی کرد. درتحلیل رویکردهای کلی رسانه های الجزایر باید گفت: درحالی که مطبوعات عرب زبان این کشور عمدتا گرایش های چپ و ضد استکباری دارند و در عین حال از گرایش قومی عربی نیز برخوردار هستند روزنامه های فرانسه زبان تمایل بیشتری به غرب دارند. با این حال بویژه طی دو سال اخیر که روابط دو کشور گسترش یافته است بیشتر این روزنامه ها به عنوان یک خط کلی از مواضع ایران در قبال فشارهای غرب و بویژه آمریکا پشتیبانی و گاهی نیز به چاپ مواضع انتقادی اقدام می کنند. درعین حال از آنجا که قومگرایی عربی در الجزایر و نیز نشریات عربی این کشور بسیار قوی است این نشریات در مساله شیعه و سنی و یا مساله ادعایی حضور ایران در عراق، حساسیت های ضد شیعی و حمله به ایران را نیز بروز می دهند.