سایت عملیات روانی- روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز با طرح این مطلب که هرگاه به روسیه نیاز بوده، این کشور در همان مواقع ضروری غایب بوده است، به دولت آمریکا توصیه کرده است که در مواجهه با برنامه هسته ای ایران به کمک روسیه دل نبندد. این روزنامه نوشت: شاید از زمان جنگ جهانی دوم به بعد همکاری چندانی میان روسیه و آمریکا وجود نداشته است اما در هفته های پس از وقوع حوادث ۱۱سپتامبر، `ولادیمیر پوتین` رئیس جمهوری روسیه از واشنگتن در حمله به افغانستان، حمایت چشمگیری کرد، بخصوص هنگامی که راه را برای استقرار پایگاه های آمریکا در منطقه آسیای مرکزی گشود. نیویورک تایمز اضافه کرده است: دولت بوش نیز در عوض امید زیادی به همکاری روسیه در تقویت روابط با کشورهایی بست که پیش از آن تحت سلطه سابق مسکو بودند. واشنگتن همچنین در جلوگیری از برنامه هسته ای ایران و کره شمالی و در عین حال تضمین منابع انرژی و دیگر مسایل چشم امید به همکاری کرملین دوخت. در ادامه این گزارش تاکید شده است: امروز درست در زمانی که همکاری روسیه درباره ایران اهمیت حیاتی یافته است بیانیه های آقای پوتین بسیار دور از انتظار است و به عبارتی می توان گفت که، تحقق انتظارات وآرزوهای آمریکا نیز دور از انتظار است. نیویورک تایمز نوشته است: اکنون که روسیه چنان اعتماد به نفسی یافته که می تواند راه خویش را در پیش گیرد خانم `کاندولیزا رایس` وزیر امور خارجه آمریکا و `دیک چنی` معاون بوش هر دو از بازنگری در واکنش به این اقدام روسیه سخن به میان می آورند. این دو مقام ارشد آمریکایی در دیدار با کارشناسان خارجی به دنبال این سوال بودند که برای تغییر رفتار کرملین تا چه حد می توانند از مسکو انتظار داشته باشند. اما پاسخ کارشناسان این بود که واشنگتن نباید چندان به مسکو دلخوش باشد. این روزنامه افزوده است: تازه ترین شکایت آمریکا از روسیه مربوط به جلوگیری از اقدام قوی شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران و همچنین دست دوستی دراز کردن کرملین به جنبش مقاومت اسلامی فلسطین (حماس) بشمار می رود که غرب به آن پشت کرده بود. نیویورک تایمز تاکید کرد: آن روزها که از آمریکا برای تاسیس فروشگاه در سرزمین امپراطوری اتحاد جماهیر شوروی استقبال شود، گذشته است و دولت پوتین مشغول رایزنی با کشورهای آسیای مرکزی است تا نیروهای آمریکایی را از خاک خود بیرون برانند. این کشور همچنین موانع تازه ای در راه سرمایه گذاری غرب در منابع انرژی ایجاد کرده است و بدتر از همه این که از لوله های انتقال گاز طبیعی برای ایجاد زمینه ای جهت تشویق کشورهایی چون `بلاروس` و تنبیه کشورهای نافرمانی چون `اوکراین` استفاده کرد. ``اکنون هراس معاونان و مشاوران آقای بوش از این است که احتمالا اقدام پوتین به عنوان میزبان نشست سران هشت کشور صنعتی دنیا که قرار است در ماه ژوئیه در شهر `سنت پیترزبورگ` انجام شود، چه خواهد بود. چرا که وی از این امر به عنوان فرصت مغتنمی استفاده خواهد کرد تا منافع خویش را در پیش گیرد صرف نظر از این که میهمانان وی از این امر استقبال به عمل آورند یا خیر.`` به نوشته نیویورک تایمز، پوتین هم اکنون نیز نگرانی خود را از احتمال تلاش آمریکا و متحدانش برای مانع تراشی در راه حفظ امنیت منافع مسکو و جلوگیری از پیوستن روسیه به سازمان تجارت جهانی اعلام کرده است. این روزنامه به نقل از استفن سستانوویچ یکی از سیاستگذاران ارشد آمریکا در امور روسیه در زمان ریاست جمهوری `بیل کلینتون` گزارش داد: آمریکایی ها می دانند که رابطه ای آنها با با روسیه رضایت بخش نیست. وی که هم اکنون در شورای روابط خارجی آمریکا عضویت دارد و در نشست خانم رایس و چنی شرکت داشته ضمن اعلام این که دولت بوش درباره این که چه رویکردی را در قبال روسیه در پیش گیرد مطمئن نیست، افزود: با وجود آن که هنوز افراد اندکی وجود دارند که به رابطه خوب بوش و پوتین اشاره می کنند اما خود آنها نیز می دانند که راهکار این مشکلات این نیست. آنها هنوز امید دارند که روسیه همکاری اندکی در مساله ایران، امور ضد تروریسم و شاید انرژی از خود به خرج دهد اما گذشته از این موارد دورنمایی از همکاری میان دو کشور متصور نیستند. این روزنامه یکی از مهمترین عوامل این گسستگی در روابط دو کشور را سرکوب ناراضیان از سوی مسکو عنوان کرد که علاوه بر به زندان افکندن صاحبان بزرگ صنایع بر احزاب سیاسی و مطبوعات محدودیت هایی اعمال کرده است. نیویورک تایمز نوشته است: بسیاری از مقامات دولت بوش اعتقاد دارند که همکاری میان مسکو و واشنگتن در زمینه های مربوط به خاورمیانه چندان فعالانه نخواهد بود و آنها تنها امید دارند که روسیه در راه اهداف آمریکا در منطقه مداخله نکند. نیکلاس کی گوسدوف سردبیر نشریه منافع ملی و یکی از اعضای مرکز نیکسون دراین باره به نیویورک تایمز گفته است: واقعیت آن است که هر دو رئیس جمهور به انتهای خط همکاری میان خود رسیده اند ولی حوادث عمیق تری در حال وقوع است.