سایت عملیات روانی – طرح امنیت ملی که اخیراً از سوی دموکرات‌های آمریکا ارائه شد به خوبی نمایانگر محدودیت‌های سیاسی آمریکا می‌باشد. اصول و مبانی طرح دموکرات‌ها تکراری و فرسوده است: بازسازی ارتش آمریکا، تحقق اهداف برنامه‌های پس از حملات 11 سپتامبر، برنامه‌ریزی‌های مناسب جهت دستگیری اسامه بن لادن و بازگرداندن آمادگی نیروهای آمریکایی مستقر در عراق همگی از سیاست‌های کلیشه‌ای دولت آمریکا سخن می‌گویند. هیچکس از طرح‌های تکراری دموکرات‌ها که از منتقدان اصلی دولت بوش به شمار می‌روند شگفت‌زده نشده است. به رغم اینکه جهانی‌سازی تجارت باعث تاسیس بازارهای مختلف در سراسر جهان شده به نظر می‌رسد نظام سیاسی آمریکا همچنان یک نظام محدود و بسته است و امکان رقابت واقعی در این نظام غیر ممکن می‌باشد. آنچه باعث شگفتی است عدم توجه مردم آمریکا به این نظام بسته سیاسی است. وجود تنها دو حزب رقیب در نظام سیاسی آمریکا رقابت را در بین احزاب سیاسی این کشور محدود کرده است. با وجود این که هیچ قانونی در آمریکا مبنی بر محدود کردن تعداد احزاب سیاسی وجود ندارد، سیستم سیاسی آمریکا از آغاز فقط دو حزب اصلی داشته است. علت اصلی این امر چگونگی تدوین قانون اساسی است، حزب برتر (برنده رقابت حزبی) عملاً ماهیت و هویت نظام سیاسی را در بر می‌گیرد. این نظام در واقع ساختاری است که برای احزاب فعال سیاسی با محدودیت‌هایی همراه بوده و گاهی سبب تجزیه آنها به تشکل‌های کوچکتر یا احزاب رقیبی شده که هر یک موضع خاصی داشته‌اند. انتخاب مستقیم رئیس جمهور از سوی مردم، هیأت انتخاباتی رئیس جمهور، و انتخاب نمایندگان کنگره بر مبنای موقعیت‌های جغرافیایی بیانگر این واقعیت است که در هر دوره انتخاباتی تنها یک نفر انتخاب خواهد شد. این امر باعث می‌شود تا احزاب مختلف سیاسی برای افزایش قدرت خود و احتمال پیروزی در دو ائتلاف گردهم آیند. به این ترتیب در نظام سیاسی آمریکا فقط دو حزب اصلی به وجود می‌آید. برعکس نظام سیاسی فوق، رقابت در نظام پارلمانی گسترده‌تر است. در این نظام که بر مبنای انتخابات نسبی استوار است، احزاب مختلف می‌توانند بر حسب آراء بدست آمده در انتخابات، کرسی‌های مجلس را به خود اختصاص دهند و با انتخاب یک نخست وزیر، ائتلافی را متشکل از احزاب مختلف سیاسی به وجود می‌آورند. دولتی که پس از چنین رقابت سنگینی در راس قدرت قرار می‌گیرد با دولتی که حاصل رقابت تنها دو حزب سیاسی است بسیار متفاوت می‌باشد. در نظام سیاسی که تنها دو حزب فعالیت دارند، احزاب مجبورند برای کسب پیروزی بر روی عقاید متفاوت خود سرپوش بگذارند. بعضی‌ها با انتقاد از عدم ثبات نظام‌های سیاسی چند حزبی، این گونه نظام را زیر سوال می‌برند. در پاسخ به این افراد باید گفت وجود چنین نظام‌هایی مستلزم برقراری آزادی و حق انتخاب است. نظام‌های سیاسی متشکل از چند حزب مختلف امکان آزادی انتخاب را فراهم می‌کنند و امکان تبانی بین احزاب را کاهش می‌دهند. در نظام‌های سیاسی چند حزبی تبانی بین احزاب پس از انتخابات و کاملاً آشکارانه صورت می‌گیرد. از زمان جنگ جهانی دوم حتی میزان رقابت‌های محدود سیاسی آمریکا نیز کاهش یافته است. سیستم نظامی آمریکا در طول جنگ سرد کنترل بسیاری از امور را به دست گرفت و این امر به نوعی امپریالیسم منجر شد. امپریالیسم آمریکا همانند امپریالیسم رم باستان در حال از بین بردن کامل جمهوری است. در واقع مردم آمریکا که مسوول اصلی نظام سیاسی فرسوده کشور خود به شمار می‌روند از سوی دولتی غیر مسوول و غیرپاسخگو که بر مبنای بروکراسی پایه‌گذاری شده است، کنترل می‌شوند. کنگره آمریکا هم که برترین قدرت اجرایی دولت آمریکا به شمار می‌رود در خدمت این بروکراسی است. این مساله در سیاست‌های خارجی آمریکا و وارد شدن این کشور در جنگ‌های مختلف نمود دارد. علاوه بر این باید ذکر کرد هرچند مردم آمریکا اختیار دارند نمایندگان خود را از میان افرادی که فاقد قدرت هستند انتخاب نمایند، اما به قدرت تن به این کار می‌دهند، زیرا با این کار امتیازات چشمگیر انتخاب نمایندگان قدرتمند را از دست می‌دهند. متأسفانه به نظر می‌رسد دولتی که آبراهمان لینکوین از آن با نام دولت مردم، برای مردم و متشکل از مردم یاد می‌کرد، در حال نابودی است. نویسنده : ایوان ایلاند منبع: آنتی وار تاریخ: 4 آوریل 2006