سایت عملیات روانی - شکنجه، شکستن اجباری اعتصاب غذا و نگهداری زندانیان در تاریکی از مشخصه‌های بارز رفتار مسؤولان زندان گوانتانامو است. اردوگاه کار آمریکایی گوانتانامو در خلیجی واقع در جنوب شرقی کوبا قرار دارد. آمریکا از سال 1903 این خلیج را به اشغال خود درآورده است. قبل از اشغال این خلیج از سوی آمریکا، دریاچه‌هایی از بخش‌های دیگر کوبا آب مورد نیاز خلیج گوانتانامو را تامین می‌کردند، اما سال‌ها قبل چیدل کاسترو، رئیس جمهور کوبا منابع آبی این منطقه را مسدود کرد. امروزه آب مورد نیاز خلیج گوانتانامو توسط دستگاه‌های آب شیرین کن تامین می‌شود. آب حاصل از این دستگاه‌ها زرد رنگ است و به همین دلیل آمریکایی‌ها ساکن این منطقه از آب بطری‌هایی که از آمریکا برای آنها فرستاده می‌شود، استفاده می‌کنند. اما زندانیان مجبورند از همین آب بدرنگ و بود استفاده کنند. زندان گوانتانامو به دریا ساخته شده است اما زندانیان نمی‌توانند دریال را ببینند. برج‌های بسیار مرتفع مراقبت و نورافکن‌های قوی رد اطراف این زندان مشهود هستند. تعداد افرادی که اجازه دارند با زندانیان ملاقات کنند بسیار اندک و ناچیز است. دولت آمریکا چند قرار ملاقات برای رسانه‌ها و اعضای کنگره ترتیب داده بود قرار بود این ملاقات‌ها تحت کنترل شدید صورت گیرد، اما هیچ یک از این ملاقات‌ها انجام نشد. دولت آمریکا بارها و بارها قرار ملاقات نمایندگان سازمان ملل، گروه‌های حقوق بشر، پزشک‌های غیرنظامی را با زندانیان کنسل کرده و از صحبت این افراد با زندانیان ممانعت بعمل آورده است. تنها کسانی که اجازه ملاقات با زندانیان را کسب کرده‌اند نمایندگان صلیب سرخ جهانی و وکلای زندانیان هستند که این افراد نیز بنابه قوانین کاری خود از افشای حقایق این زندان منع شده‌اند. نویسنده این مقاله یکی از وکلای زندانیان گوانتاناموست که وکالت 6 زندانی کویتی را به عهده دارد. وی برای ملاقات با موکلان خود در زندان گوانتانامو حدود دو سال و نیم زمان صرف کرد و در طول 14 ماه گذشته حدود 11 بار به این زندان رفته است. مشاهدات نویسنده این مقاله از اعمال سبعانه و وحشیانه‌ای حاکی است که این زندان را برای 500 زندانی گوانتانامو به کابوسی دهشتناک تبدیل کرده است. این زندانیان پس از حملات 11 سپتامبر بدون ارتقاب هیچگونه جرمی و بدون انجام محاکمه به مدت 4 سال در این زندان نگهداری شده‌اند. زندان گوانتانامو به درستی سمبل اردوگاه کار اجباری آمریکایی است. وکلای زندانیان باید برای ملاقات با موکلان خود پس از امضای یک پرسشنامه طویل و بازرسی کامل بدنی از یک دروازه مشبک و فولادین عبور کنند و به محوطه زندان وارد شوند. در زندان گوانتانامو چندین کمپ وجود دارد که یکی از آنها کمپ Echo نام دارد. در این کمپ اطاق را به دو قسمت تقسیم می‌شود در یک سوی این دیوار مشبک زندانیان قرار دارند که به غل و زنجیر کشیده شده‌اند. در سوی دیگر دیوار یک دوش و سلولی وجود دارد که زندانیان در مواقع عادی در آن نگهداری می‌شوند. در این سلول‌ها یک قفسه بزرگ آهنی وجود دارد که به عنوان تخت خواب زندانیان از آن‌ها استفاده می‌شود. یک تشک و پتوی بسیار نازک نیز در این سلول‌های معمولی وجود دارد. پرونده‌ای که پنتاگون از 6 زندانی کویتی به وکیل این زندانیان ارائه داده بود نشان می‌داد که هیچیک از این افراد در درگیری‌ها و یا حوادثی که علیه آمریکا طراحی شده باشد، دستگیر نشده‌اند. زندانیان اظهار کردند که مسؤولان ارتش افغانستان و پاکستان آنها را دستگیر کرده‌اند و در قبال دریافت 5 الی 25 دلار مژدگانی به آمریکا تحویل داده‌اند. این اظهارات از سوی روزنامه‌های آمریکایی نیز تایید شده‌اند. در پرونده‌هایی در خصوص دستگیری زندانیان از سوی پنتاگون تنظیم شده بود تنها اتهامات بسیار سست به چشم می‌خورد که قطعاً هیچ دادگاهی این اتهامات را نمی‌پذیرد. به عنوان مثال یکی از این زندانیان به اتهام صحبت با دو مظنون القاعده و دیگری به اتهام داشتن ساعتی با مارک ................... که اغلب مظنونینی تروریست آن را دارند، دستگیر شده بودند! این زندانیان بیش از سه یا چهار سال از دیدار و صحبت با خانواده‌های خود منع شده و صدها بار تحت بازجویی قرار گرفته بودند. اکثر این زندانیان به وکلای خود اعتماد نداشتند چرا که آنها بارها از سوی کسانی که ادعا کرده بودند وکیل هستند، تحت بازجویی قرار گرفته بودند. وکلای این زندانیان برای جلب اعتماد آنها فیلم‌های ویدیویی تهیه کرده بودند. در این فیلم‌ها خانواده‌های زندانیان به آنها اطمینان دادند که می‌توانند به این افراد اعتماد کنند. اکثر این زندانیان در سلول‌های انفرادی نگهداری می‌شوند و برای چندین ماه متوالی از نور خورشید بی‌بهره هستند. این شیوه در حالی که خلیج گوانتانامو دارای آب و هوایی استوایی است بسیار سبعانه است. یکی از زندانیان اظهار کرده است تمامی لحظات حبس خود را (سه سال) در یک اطاق گذرانده‌اند بدون این که هیچ کتاب یا سرگرمی دیگری در اختیار آنها باشد. تمامی زندانیان از ضرب و شتم و رفتارهای غیرانسانی مسؤولان زندان که نامی جز شکنجه نمی‌توان بر آنها نهاد، شکایت داشتند. آویزان کردن زندانیان از سقف و از مچ‌های آنها، آویزان کردن آنها از گردن، انواع و اقسام توهین‌ها و آزار و اذیت جنسی و شوک‌های الکتریکی از متداول‌ترین شکنجه‌های این زندان است. یکی از زندانیان اظهار می‌کرد یک مامور ارتش پاکستان او را به شام دعوت کرد و به این ترتیب وی را فریب داده و به آمریکایی‌ها فروخت. وی که برای فرار از شکنجه‌های مسؤولان زندان دست به اعتصاب غذا زده بود به سختی تحت شکنجه قرار گرفت تا اعتصاب غذایش را بشکند. ماموران زندان با فرو بردن لوله غذا در بینی وی به زور اعتصاب او را شکستند. طبق اظهارات این زندانی آمریکایی‌ها برای هر وعده غذایی این لوله‌ها را داخل بینی او فرو کرده و پس از اتمام غذارسانی لوله را دوباره خارج می‌کردند. این اقدامات درد و رنج‌های بسیاری برای وی به همراه داشت. آمریکایی‌ها برای ممانعت از بیرون کشیدن لوله غذا توسط زندانی، سر وی را با ابزاری بسیار دردآور به سمت عقب کشدیه و در همان حالت نگاه می‌داشتند. حتی ماه‌ها پس از اتمام این کار از بینی زندانیان خون می‌آمد. درخواست وکلای زندانیان برای ارائه خدمات پزشکی به افرادی که دست به اعتصاب غذا زده بودند رد شد. کاهش شدید وزن زندانیان به خوبی بیانگر زجری بود که آنها در گوانتانامو تحمل می‌کردند. درخواست‌های مکرر ما برای انتقال این زندانیان به بیمارستان بارها و بارها از سوی دولت آمریکا رد شد. وقتی وکلای زندانیان خوشحال خود را از این که آنها از اعتصاب غذای خود دست کشیدند ابراز کردند، آنها پاسخ دادند. آمریکایی‌ها برای پایان دادن به اعتصاب غذای زندانیان آنها را به شدت تحت شکنجه قرار دادند. درحالی که زندانیان برای فرار از شکنجه دست به اعتصاب غذا زده بودند! مسؤولان زندان گوانتانامو برای پایان دادن به اعتصاب غذای زندانیان ابتدا وسایل رفاه آنها را یکی یکی از زندانیان گرفتند. سپس زندانیان را در سلول‌های انفرادی حبس کردند و پس از ان که هیچ کی از این تمهیدات نتیجه‌ای نداد، آنها به زور متوسل شدند و با بستن زندانیان به صندلی و استفاده از لوله‌های غذا اعتصاب زندانیان را پایان دادند. طبق اظهارات زندانیان غذا خوردن تنها حقی است که زندانیان گوانتانامو از آن بر خوردارند و غیر از این از تمام حقوق انسانی منع شده‌اند. دولت آمریکا هنوز به تکذیب این وقایع ادامه می‌دهد، اما وکلای زندانیان به خوبی از حقایق گوانتانامو آگاه هستند و می‌دانند که این زندان به ارودگاه کار اجباری شوروی سابق که Gulag نامیده می‌شد، شباهت دارد.