سایت عملیات روانی- هفته نامه اکونومیست چاپ انگلیس در گزارشی درباره پرونده هسته ای ایران به بررسی تحولات احتمالی آتی در این زمینه پرداخته است. در این گزارش آمده که اگر شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی در نشست اضطراری خود تصمیم بگیرد آنچه تخلف ایران از پیمان بین المللی منع گسترش جنگ افزارهای اتمی می داند را به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع دهد، روسیه و چین که ایران امید به پشتیبانی آنان بسته است ناچار خواهند شد که از چنین تصمیمی حمایت کنند، چون هر دو کشور از اینکه ایران به رغم خواست آنها، تحقیقات روی غنی سازی اورانیوم را از سرگرفته است دلخورند. اما، آن گونه که اکونومیست نوشته، بردن ایران به شورای امنیت یک چیز است و اتخاذ تصمیم عملی در این شورا یک چیز دیگر. این هفته نامه سپس به بررسی انتخابهایی پرداخته که برای اقدام در مورد ایران پیش روی شورای امنیت قرار دارد. نخستین انتخاب این است که از ایران خواسته شود به بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی وسعت عمل بیشتری داده، تأسیساتی را که تاکنون امکان بازرسی آنها را به بازرسان نداده، به روی آنان بگشاید، چراکه به هر حال نیت شورای امنیت این است که هر طور که هست امکان ادامه کار بازرسان اتمی را در ایران از دست ندهد و کار به گونه ای نشود که ایران کلاً بازرسی ها را متوقف کند. به پیش بینی اکونومیست، گام فراتری که شورای امنیت می تواند بردارد تحریم سیاسی ایران است، به این ترتیب که مثلاً صدور روادید سفر را برای اعضای تیمهای ورزشی ایرانی و مقامهای این کشور ممنوع کند. آن گونه که این نشریه نوشته، چنین اقدامی پیشتر در مورد یوگسلاوی انجام شده و گفته می شود مؤثر بوده است و از سوی دیگر، ایرانی ها بر خلاف کره شمالی که اعتنایی به انزوای کامل در جهان نمی کنند به تماس خود با جهان می بالند و افزایش ارتباط با دنیای خارج برایشان مهم است. گام فراتر از دید اکونومیست، تحریم اقتصادی است که به نظر تصمیم دشوارتری می رسد، چراکه کشورهایی همچون روسیه، چین، هند و ژاپن چندان تمایلی به اینکه قراردادهای کلان نفت و گاز خود را با ایران به هم بزنند نشان نمی دهند، بخصوص روسیه که همین اخیراً قرارداد تسلیحاتی یک میلیارد دلاری با ایران بسته است. اما اروپایی ها پیشاپیش فکر این را هم کرده و هشدار داده اند که اگر شورای امنیت رأی به تحریم اقتصادی ایران ندهد، آنها خود به تحریم ایران خواهند پرداخت و دیگر کشورها را هم ترغیب خواهند کرد در این تحریم شرکت کنند. آخرین حربه ای که اکونومیست برای برخورد با ایران پیش بینی کرده توسل به زور است اما ایران نیز که تجربه بمباران تأسیسات اتمی عراق از سوی اسرائیل را در خاطر دارد تأسیسات اتمی خود را تا آنجا که توانسته در جاهای پراکنده، دور از دسترس و زیرزمینی مخفی کرده، تا آنجا که مثلاً تأسیسات سانتریفوژ اورانیوم در نطنز بیست و چند متر زیرزمین قرار دارد. اقداماتی همچون ترور کارشناسان هسته ای ایرانی یا ویروسی کردن شبکه های رایانه ای نیز خسارت چندانی برای ایران به بار نمی آورد و حمله نظامی ریسک بالایی دارد. از سوی دیگر، احتمال زیادی وجود دارد که ایران تعداد زیادی مراکز فعالیت اتمی مخفی داشته باشد و در نتیجه، حمله به تأسیسات هسته ای ایران و نابود کردن آنها تنها در حد و اندازه ارتشی در حد ارتش آمریکاست. حمله به نیروگاه اتمی بوشهر و تأسیسات غنی سازی اورانیوم در نطنز حداکثر چیزی است که از دید اکونومیست اسرائیل می تواند انجام دهد تا بدین ترتیب دست کم از روند پیشرفت برنامه اتمی ایران بکاهد اما این حمله آغاز جنگی میان ایران و اسرائیل را رقم خواهد زد که اسرائیل بدون کمک آمریکا نمی تواند به پایان برساند. نویسندگان اکونومیست اعتقاد دارند که حمله به ایران تنها در صورتی می تواند نتیجه بخش باشد که باعث شود حکومتی جایگزین حکومت کنونی ایران شود که با غرب دوستانه تر رفتار کند اما در مورد ایران هیچ جایگزین حاضر و آماده ای برای حکومت کنونی وجود ندارد و از سوی دیگر حمله به ایران می تواند باعث شود که این کشور تنگه هرمز را ببندد یا از طریق هوادارانی که در عربستان سعودی، عراق، لبنان و سرزمینهای فلسطینی دارد منافع آمریکا و اسرائیل را مورد حمله قرار دهد. اکونومیست با اشاره به اینکه اسرائیل در برد موشکهای ایران قرار دارد گزارش ویژه خود در مورد این کشور را این گونه به پایان برده است که: ءدیپلماسی نتوانست ایران را متوقف کند، اقدام نظامی هم به هیچ وجه ابزار جالب توجهی نیست.»