سایت عملیات روانی – مرگ بالینی آریل شارون، نخست وزیر رژیم صهیونیستی، اخبار و گزارش‌های بسیاری را در رسانه‌ها به خود اختصاص داده و تحلیل‌ها و تفسیرها در مورد وضعیت سیاسی این رژیم به موضوع نخست رسانه‌ها تبدیل شده است. در ذیل خلاصه‌ای از جنایات «قصاب صبرا وشتیلا» آمده است: آگوست 1953، شارون یگان 101 ارتش اسراییل را که بسیار بد نام بود و دست به انجام حملات متعددی به اردوگاه‌ها و روستاهای فلسطینیان می‌زد، تأسیس نمود. در سپتامبر 1953 وی با هدایت یگان 101 به اردوگاه العوجا در غرب خط مرزی سینا – نگف حمله کرد و ده‌ها نفر از فلسطینیان را قتل عام کرد. در اکتبر 1953 یگان 101 به رهبری شارون به روستای غبیا در اردن حمله کرد. افراد وی ساختمان‌ها را منفجر و با به رگبار بستن و پرتاب نارنجک به درون خانه‌ها، 69 نفر از مردم بیگناه را که اکثرشان زنان و کودکان بودند، به قتل رساندند. بعداً شارون ادعا کرد که تصور کرده روستای مزبور فاقد سکنه بوده اما ناظر سازمان ملل که تحقیق درباره این جنایات را انجام داد، تأکید کرد که نیروهای صهیونیست وحشیانه در خانه‌ها را هدف رگبار گلوله قرار داده بودند تا ساکنان در داخل محبوس شوند و سپس خانه‌ها را بر سرشان خراب می‌کردند. در سال 1971 شارون تحت نام غلط انداز «برقراری صلح در غزه»، سیاست سرکوب وحشیانه‌ای را در این شهر به اجرا گذاشت که شامل منفجر کردن خانه‌های مردم و با خاک یکسان کردن اردوگاه‌های آوارگان، مجازات دسته‌جمعی و زندانی کردن صدها نفر از جوانان فلسطینی می‌شد. به دنبال اجرای این سیاست سرکوب تعداد بیشماری از مردم غیرنظامی کشته یا ناعادلانه به زندان افکنده شدند، خانه‌هایشان ویران و کل منطقه به یک زندان بزرگ تبدیل شد. در سال 1977 حزب لیکود به رهبری بگین در انتخابات سراسری اسراییل به پیروزی رسید و شارون به عنوان وزیر کشاورزی در کابینه وی، مسوولیت احداث شهرک‌های صهیونیست‌نشین را عهده‌دار شد. وی یکی از حامیان سرسخت جنبش یهودی «گاش امینبوم» بود که خواستار توسعه شهرک‌های یهودی‌نشین به منظور جلوگیری از تشکیل کشور مستقل فلسطینی بود. در سال 1982 شارون به عنوان طراح اصلی اشغال لبنان و در مقام وزیر دفاع رژیم صهونیستی با حمله به این کشور هزاران نفر از مردم غیرنظامی این کشور را به قتل رساند. در ژوئن 1982 شارون به سربازان صهیونیست مستقر در مرز با لبنان دستور داد به سمت سواحل لبنان پیشروی کنند که منجر به اشغال بیروت گردید. نیروهای صهیونیستی با حمله زمینی و هوایی به لبنان به تخریب مناطق گسترده‌ای از این کشور پرداختند. در این حملات دست کم چهارده هزار نفر غیرنظامی کشته شدند. در 12 آگوست 1982 آتش سنگین توپخانه صهیونیست‌ها به لبنان به مدت یازده ساعت موجب کشته شدن 500 نفر از مردم غیرنظامی فلسطین و لبنان شد و این روز «پنج‌شنبه سیاه» نام گرفت. در 15 سپتامبر 1982 شارون با صدور دستور حمله به بیروت اعلام کرد که این حمله به منظور از بین بردن دو هزار نفر از مبارزان فلسطینی باقیمانده در شهر پس از تخلیه مبارزان سازمان آزادیبخش فلسطین از منطقه به شرط حمایت بین‌المللی از نواحی غیرنظامی فلسطین و لبنان صورت می‌گیرد. شارون مسوولیت پاکسازی اردوگاه‌ها از مبارزان فلسطینی را به فالانژهای لبنان محول کرد (فالانژها نیروی مسلحی در لبنان بودند که متحد نزدیک اسراییل از زمان جنگ داخلی لبنان در سال 1975 محسوب می‌شدند.) قتل‌عام فلسطینیان در اردوگاه‌های صبرا و شتیلا در سال 1982: شارون دستور حمله به اردوگاه‌های صبرا و شتیلا را که بین ساعت 6 صبح روز 16 سپتامبر تا 8 صبح 18 سپتامبر 1982 به وقوع پیوست، صادر کرد. نیروهای فالانژ به محوطه اردوگاه‌ها وارد شدند اما مجریان قتل عام تنها این نیروها نبودند بلکه نیروهای صهیونیست نیز در این جنایت دخالت داشتند. تمامی خانواده‌های ساکن در دو اردوگاه قتل‌عام شدند و بسیاری از آنها قبل از مرگ مورد آزار و تجاوز و شکنجه قرار گرفتند. اجساد کشتگان به داخل کامیون‌ها منتقل و از آنجا برده شد و یا در گورهای دسته‌جمعی دفن شد. رقم دقیق قتل‌عام که از سوی منابع فلسطینی تخمین زده شد، دست کم دو هزار نفر بود. روزنامه صهیونیستی هاآرتص در شماره روزه 26 سپتامبر خود نوشت: «هدف بلند مدت اخراج کل فلسطینیان از لبنان، از بیروت آغاز شد. قتل‌عام صبرا و شتیلا برای ایجاد وحشت بین فلسطینیان مقیم لبنان انجام شده تا آنها متوجه شدند در این کشور نیز ایمن نیستند.» در 28 سپتامبر 2000 شارون با ورود به صحن مقدس مسجدالاقصی همراه با حداقل هزار نظامی صهیونیست خشم فلسطینیان را برانگیخت و جرقه جنبش انتفاضه را ایجاد کرد. اما فلسطینیان به رغم نفرت از شارون به دلیل زیر پا گذاشتن توافق‌نامه‌های دو جانبه پیشین، از آن بیم دارند که جانشین شارون، بخصوص اگر حزب لیکود در انتخابات آتی پیروز شود، کلیه توافق‌های حاصل شده را بیش از پیش نقض کند. نگرانی فلسطینی‌ها نه تنها از جانب بنیامین نتانیاهو، رهبر کنونی حزب لیکود به دلیل عقاید افراطی‌اش بلکه به دلیل سیاست‌های جنگ طلبانه حزب تازه تأسیس کادیماست. از سوی دیگر، جنبش ضداشغالگری حماس به دولت خودگردان فلسطین هشدار داد که به بهانه مرگ شارون قصد به تعویق انداختن انتخابات سراسری 25 ژانویه را نداشته باشد. در بیانیه حماس به مناسبت مرگ تقریبی شارون آمده است: «ما نسبت به اتخاذ سناریوی تشدید سرکوب‌ها علیه فلسطینیان از سوی جانشین شارون هشدار می‌دهیم.» در غزه شارون از سال 1971 که سیاست تخریب اردوگاه‌های فلسطینی را اجرا می‌کرد شخصیتی بسیار منفور است و وی را با نام «قصاب» می‌شناسند. یکی از جوانان ساکن غزه در این باره می‌گوید: «من از مرگ شارون بسیار خوشحالم. او دنیا را به مسخره گرفت زیرا خودش را به عنوان مرد صلح معرفی کرد در حالی که در واقع یک جنایتکار جنگی است. شارون سابقه‌ای طولانی از کشتار مردم بی‌گناه دارد که از دهه پنجاه شروع می‌شود.