سایت عملیات روانی- دولت آمریکا در ورای روابط گرم خود با کانادا، فکر اشغال این کشور را در سر می‌پروراند؛ اما اشغال کانادا مانند اشغال عراق نخواهد بود و کسی نخواهد توانست بگوید که آمریکا طرحی از پیش برنامه‌ریزی شده برای آن نداشته است. دولت آمریکا طرحی مدون برای اشغال کانادا تهیه کرده است. این سند 94 صفحه‌ای موسوم به «طرح جنگ مشترک نیروی زمینی و دریایی» (به اختصار طرح سرخ) است و بسیار محرمانه می‌باشد. طرح جسورانه مزبور طرحی مرحله به مرحله برای اشغال و تصرف کانادا و ضمیمه کردن آن به شمال آمریکا است. مراحل مختلف طرح به شرح ذیل می‌باشد: نخست نیروهای مشترک زمینی و دریایی آمریکا بندر هالیفاکس را تصرف می‌کنند تا ارتباط کانادا با متحدان انگلیسی‌اش قطع شود. سپس نیروگاه‌های مجاور آبشار نیاگارا تصرف می‌شود تا کشور در تاریکی و سرما فرو رود. در مرحله بعدی نیروی زمینی از سه جبهه شروع به پیشروی می‌کند: از ورمونت به سمت مونترال و کِبِک، از داکوتای شمالی به سمت مرکز کنترل قطارها در وینیپگ، و از میدوست به سمت معادن نیکل ارزشمند انتاریو. همزمان نیروی دریایی با تصرف گریت لیک، بنادر کانادا در سواحل اقیانوس اطلس و آرام را مسدود می‌سازد و در نهایت آمریکایی‌ها کنترل کامل کشور را به دست می‌گیرند. طرح فوق به یک شوخی و جوک شبیه است اما اینطور نیست. طرح فوق واقعی است و در سال 1930 از سوی وزارت جنگ آمریکا به تصویب رسیده است. سپس در سال‌های 1934 و 1935 بازنگری و در سال 1974 تحت عنوان «محرمانه» طبقه‌بندی شد. طرح سرخ در ابتدا برای جنگ با انگلستان طراحی شده بود. در اواخر دهه بیست میلادی، طراحان نظامی آمریکا طرح‌هایی برای جنگ با کشورهای مختلف تهیه کردند شامل: طرح نارنجی برای ژاپن، سیاه برای آلمان، سبز برای مکزیک و سرخ برای انگلستان. آنها تصور می‌کردند جنگی بین آمریکا (آبی) و انگلستان بر سر تجارت بین‌المللی در خواهد گرفت و به عقیده آنها در چنین جنگی انگلیسی‌ها از کانادا (زرشکی) همچون سکوی پرشی برای حمله به آمریکا استفاده می‌کنند. هیچیک از این اطلاعات جدید نیست اما از زمان محرمانه اعلام شدن آنها در سال 1974، تعدادی از مورخان و روزنامه‌نگاران درباره آن مطالبی نوشتند. اشغال کانادا ماجراجویی تازه‌ای از سوی آمریکاییان نیست بلکه در قرن گذشته نیز سابقه داشته است. طی جنگ سال 1812، نیروهای آمریکا بارها بخش‌هایی از کانادا را تصرف کردند اما بعداً مجبور به عقب‌نشینی شدند. در سال 1866 گروهی از ایرلندی تبارهای آمریکا تصمیم گرفتند برای تسریع استقلال ایرلند از انگلستان، کانادا (که مستعمره انگلستان بود) را تصرف کنند. آنها تا آبشار نیاگارا پیشروی کردند اما در آنجا با نیروهای انگلیسی مواجه شدند و مجبور شدند به داخل خاک آمریکا باز گردند. از آن پس آمریکایی‌ها فکر اشغال کانادا را از سر به در کردند و با اشغال سرزمین‌های دیگر همچون مکزیک، هاییتی، نیکاراگوا، گرانادا و البته عراق خوی ماجراجویی و اشغالگری خود را ارضا نمودند. با این حال رویای تصرف کانادا همچنان در اذهان آمریکاییان وجود دارد و گهگاه به شیوه‌های عجیبی بروز می‌کند، مثلاً در فیلم‌های سینمایی. در فیلم «ژامبون کانادایی» محصول سال 1995، رئیس جمهور آمریکا تصمیم می‌گیرد که برای رونق بخشیدن به اقتصاد کشورش به کانادا حمله کند. همچنین در سال 1999 در فیلم دیگری آمریکاییان که از بدآموزی‌های یک کمدین پرآوازه کانادایی برای فرزندانشان به خشم آمده‌اند، به کانادا اعلان جنگ می‌کنند. کانادایی‌ها نیز دست به بمباران هوایی هالیوود می‌زنند. علاوه بر اینها وب سایتی اینترنتی نیز وجود دارد به نام invadecanada که در آن دلایل متعدد اشغال کانادا فهرست شده است. این وب سایت همچنین اقلام تبلیغاتی همچون تی‌شرت، دکمه و خرس عروسکی به فروش می‌رساند که روی آنها تصویر عمو سام در حالی که مردم را به اشغال کانادا تشویق می‌کند، دیده می‌شود. واقعاً چرا آمریکاییان علاقمند به تصرف کانادا هستند؟ زیرا آنها کاناداییان را ملتی متظاهر و متملق می‌پندارند. کانادایی‌ها علیه استعمار انگلیس انقلاب نکرده‌اند و همچنان به آن وفادار هستند. آنها غرب وحشی ندارند و سرزمینشان را بدون توسل به هفت‌تیر‌کشی‌های آمریکایی اداره می‌کنند و آمریکایی‌ها را بخاطر رفتار زننده‌شان تحقیر می‌کنند. کانادایی‌ها از این رویای آمریکایی‌ها برای اشغال کشورشان آگاه هستند و جای تعجب ندارد که آن را جدی نیز بگیرند. اما سفیر کانادا در آمریکا در این باره نگران نیست زیرا به گفته وی کانادا سلاح‌های سرّی در اختیار دارد. همچنین وی به حضور هزاران کانادایی در آمریکا اشاره می‌کند که به طور محرمانه در جامعه آمریکایی نفوذ کرده‌اند کسانی حتا مانند سلین دیون و مایک مایرز.