سایت عملیات روانی – ادعاهای گروهک منافقین طی ماه‌های اخیر در مورد تلاش ایران برای دستیابی به تسلیحات هسته‌ای، از پوشش خبری گسترده‌ای برخوردار شده است و رسانه‌ای مختلف پیرامون آن به بحث پرداخته‌اند. همین مساله موجب غفلت از خطری شده است که این گروهک برای آمریکا در بر دارد. به نظر می‌رسد دولت بوش که اینک در عراق به دام افتاده است، در جنگ احتمالی با ایران دچار سرنوشتی بدتر از جنگ عراق شود. احمد چلبی که طی سال‌های منتهی به جنگ عراق، ریاست مجلس ملی در تبعید این کشور را بر عهده داشت، برای ترغیب مقامات دولت بوش مانند ریچارد پرل و پل ولفوویتز به آغاز جنگ با عراق، پناهندگان سیاسی مخالف حزب بعث را تطمیع و آنها را تحریک می‌کرد تا وجود تسلیحات کشتار جمعی را در عراق تایید کنند. وی سپس با ترسیم تصویری اغوا کننده از استقبال عراقی‌ها از سربازان آمریکایی با شاخه‌های گل و دادن وعده تسلیم عراقی با ثبات به نیروهای مستقل عراقی، حمایت دولت آمریکا را جلب کرد. اکنون نیز منافقین قصد دارند با طرح تلاش ایران برای دستیابی به تسلیحات هسته‌ای، چنین طرحی را پیاده کنند. همانند چلبی که اطلاعاتی درباره رژیم نفوذ ناپذیر عراق به آمریکایی‌ها می‌داد، ادعاهای رجوی و گروهک او نیز از نظر آمریکایی‌ها معقول می‌نماید. با توجه به این که آمریکا شبکه اطلاعاتی در داخل ایران ندارد، حمایت از منافقین می‌تواند برای دولت بوش به منزله راهی آسان و سریع در گماردن جاسوسانی از این گروه در داخل ایران و کسب اطلاعات مربوط به فعالیت‌های هسته‌ای ایران باشد. به نظر می‌رسد منافقین بهتر و راحت‌تر از چلبی به مقاصد خود دست پیدا کنند. این گروه به عنوان اپوزیسیون می‌تواند با استفاده از اعضای خود در داخل و خارج از کشور به فعالیت بپردازند و به دلیل لهجه، رفتار و ویژگی‌های ایرانی آنها مورد سوء ظن دولت ایران قرار نگیرند. علاوه بر این، منافقین بزرگترین و سازمان یافته‌ترین گروه اپوزیسیون دولت ایران است که طبق آمار‌ها حدود شش تا ده هزار عضو و حامی دارد. مهم‌تر از همه این که منافقین در سال 2002 با افشای برنامه‌های هسته‌ای ایران در نطنز و اراک ثابت کردند که توانایی بالایی برای جمع‌آوری اطلاعات دارند. در حال حاضر حامیان منافقین در دولت آمریکا، از این سازمان با نام «گزینه سوم» یاد می‌کنند. پشتیبانی آنها بر این توهم غلط استوار است که منافقین نه تنها قادرند به اطلاعات مفیدی دست پیدا کنند، بلکه از حمایت عمومی نیز برخوردار هستند و از این رو می‌توانند در کنار گزینه‌های دیپلماسی و حمله نظامی به عنوان گزینه سوم مطرح شوند. طرفداران منافقین در واشینگتن با تحت فشار قرار دادن مقامات آمریکایی برای حذف نام این سازمان از فهرست گروه‌های تروریستی و پذیرش آن به عنوان قدرتی مؤثر برای اعمال فشار، بی‌ثبات و سرنگون کردن دولت ایران از سوابق آن در ارتکاب اعمال کثیف و جنایتکارانه غفلت کرده‌اند. و همین مسأله خطری بزرگ برای آمریکا، ملت و اهداف آن است. دولت آمریکا در زمان تصدی بیل کلینتون و پس از انتخاب محمد خاتمی به ریاست جمهوری ایران در اقدامی به ظاهر دوستانه، نام گروهک منافقین را به فهرست سازمان‌های تروریستی اضافه کرد. سپس برای توجیه این اقدام به جنایت‌های متعددی که این گروه علیه آمریکاییان انجام داده بود، استناد نمود. از جمله تلاش به ربودن سفیر آمریکا در سال 1971، بمب‌گذاری دفاتر شرکت پپسی کولا، جنرال موتورز، هتل اینترنشنال، شرکت نفت مارین، انجمن ایرانیان آمریکا، و ادارات اطلاعات آمریکا در سال 1972. منافقین طی سه سال بعد جنایات ذیل را مرتکب شدند: سرقت از شش بانک؛ قتل سرهنگ لوییس هاوکنیز، معاون ستاد عملیات نظامی آمریکا؛ قتل رییس پلیس تهران؛ قتل پنج شهروند آمریکایی؛ ترور نافرجام ژنرال هارولدپرایس، رئیس سازمان ماموریت‌های نظامی آمریکا؛ و بمب‌گذاری در دفاتر خطوط هواپیمایی پان آمریکن، شرکت های نفتی شل، بریتیش پترولیوم، و خطوط هواپیمایی بریتیش ایرویز. مسعود رجوی سر کرده منافقین در دادگاهی نظامی در سال 1972 با تشریح جنایت‌های فوق اعلام کرد که آینده ایران وابسته به مبارزه مسلحانه است. او با نسبت دادن اکثر معضلات جهان به «امپریالیسم» تاکید کرد که امپریالیسم آمریکا دشمن اصلی ایران است چرا که این کشور عامل کودتای سال 1953 و ساقط کردن دولت مصدق است. در مقابل، شاه وقت ایران برای بی‌اعتبار کردن سازمان منافقین، آنها را «مارکیست‌های مسلمان» خواند و ادعا کرد که ایدئولوژی مارکیستی این گروه در ورای اسلام مخفی شده است. آمریکا و منافقین در طول 25 سال اخیر به صورت مستقل علیه نظام جمهوری اسلامی ایران فعالیت کرده‌اند. اینک منافقین و حامیان آمریکایی آنها قصد دارند به منظور براندازی جمهوری اسلامی موقتاً اختلافات خود را کنار گذارند و با هم متحد شوند. منابع اطلاعاتی به سرعت دریافتند که اطلاعات ارایه شده از سوی منافقین تنها در بعضی موارد صحت داشته اشت. برای مثال در شانزدهم سپتامبر، سخنگوی منافقین اعلام کرد که ایران در زیر کوه‌های پارچین تونل مخفی احداث کرده و برای نقل و انتقال مواد هسته‌ای تولید شده در مجتمع پارچین و سایر فعالیت‌های هسته‌ای از آنها استفاده می‌کند. سخنگو همچنین مدعی شد که تونل‌های پارچین در واقع کارخانه‌های مخفی تولید تسلیحات هسته‌ای هستند و انبار این تسلیحات نیز محسوب می‌شوند. وی افزود مقامات دولت ایران در واکنش به افشای فعالیت‌های هسته‌ای این کشور و نیز مقابله با تسلیحات آمریکایی که به راحتی اهداف زیر زمینی را تخریب می‌کنند، اقدام به احداث این تونل‌ها کرده‌اند. با وجود این، هیچ تحقیقی برای تعیین صحت و سقم این ادعاها صورت نگرفت و هیچ منبع معتبری نیز آنها را تایید نکرد. با توجه به این که ماهواره‌های جاسوسی آمریکا قادر به کنترل کلیه تحرکات و نقل انتقال‌های احتمالی در این تونل‌های فرضی هستند و همچنین با توجه به بازرسی‌های آژانس بین‌الملل انرژی اتمی، صحت اظهارات فوق مورد تردید قرار می‌گیرد. شبکه‌های اطلاعاتی آمریکا همانطور که صحت ادعاهای چلبی را مورد تردید قرار دادند جا دارد نسبت به صحت ادعاهای منافقین نیز مشکوک باشند. بر خلاف چلبی، نفرت منافقین از دموکراسی مشهود است. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، هنگامی که سازمان منافقین از محبوبیت عمومی و قدرت برخوردار بود، برای تصدی پست‌های رده بالای خود از برگزاری انتخابات سر باز زد و از هیچ یک از اصول دموکراتیک در طراحی استراتژی رسمی خود استفاده نکرد. در آن زمان مسعود رجوی، ریاست سازمان را به عهده گرفت و در نتیجه سایر گروهک‌های مخالف دولت از آن جدا شدند چرا که تصمیم‌گیری‌ها تحت کنترل او بود. در واقع سازمان منافقین بود که تعیین می‌کرد چه کسی می‌تواند به سازمان بپیوندد و چه کسی در مجامع بین‌المللی نمایندگی سازمان را برعهده گیرد. گروهک منافقین در طول سالیان اخیر سعی کرده خود را حامی دموکراسی، سرمایه‌داری، قایل به حقوق مساوی برای اقلیت‌ها و زنان معرفی کند اما همچنان اعضای خود را شدیدا تحت کنترل دارد. مسعود رجوی پس از معرفی خود به عنوان رهبر ملت ایران، همسرش مریم رجوی را نیز به عنوان رئیس جمهور منتخب مردم معرفی کرد. اما بنابه دلایل و شواهد متعدد به نظر می‌رسد مردم ایران هرگز زیر بار رهبری فردی مثل رجوی نروند. آنها فراموش نکرده‌اند که این گروهک پس از پیروزی انقلاب اسلامی، چه جنایات وحشتناکی (از جمله قتل مقامات دولت جهوری اسلامی) برای براندازی نظام ایران انجام داد. علاوه بر این، اقدامات منافقین در طول جنگ تحمیلی عراق علیه ایران نیز باعث نفرت مردم از این سازمان می‌باشد. در اواخر جنگ صدام سعی کرد از منافقین به مثابه ستون پنجم خود استفاده کند که البته با واکنش ایران و هلاکت منافقین به هدف خود دست نیافت. بنابراین، برخلاف عقیده کسانی که ادعا می‌کنند همکاری با منافقین می‌تواند به بوش در جنگ احتمالی علیه ایران کمک کند، باید گفت این حمایت تنها به ضرر آمریکا تمام خواهد شد چرا که ملت ایران هیچگاه خائنانی را که دستشان به خون مردم آلوده است، نمی‌بخشند. عرق وطن‌پرستی ایرانیان باعث می‌شود آنها پیشینه سیاه منافقین را هرگز از یاد نبرند. دنیا در قرن حاضر شاهد مصادیق میهن دوستی ایرانیان بوده است؛ جنبش ملی شدن صنعت نفت به رهبری مصدق، پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1979 و سرانجام هشت سال دفاع مقدس همگی مثال های بارزی از حس میهن دوستی ایرانیان هستند. منافقین و هواداران آنها در صورت درگیری با ایران با مقاومت شدیدی روبرو خواهند شد. این گروهک و حامیانش در واقع دشمن مشترک تمامی گرایش‌ها وگروه‌ها در ایران هستند اعم از اصلاح طلبان، محافظه کاران، دانشجویان و عموم مردم. در صورت بروز جنگ تمامی گروه‌های فوق علیه منافقین بسیج می‌شوند. اما هم اکنون جمهوری اسلامی ایران بسیار مسلح‌تر از سابق است، در سرتاسر خاورمیانه شبکه ارتباطی گسترده‌ای دارد، و از حمایت مجموعه‌ای از اقمار خود از روسیه گرفته تا بوسنی و از عراق گرفته تا لبنان و افغانستان برخوردار است. آیا فقط به این دلیل که ایران اصلی ترین دشمن آمریکا در خاورمیانه است، آمریکا قصد دارد خود را به مخمصه اندازد و با میهن دوستی ایرانیان درگیر شود؟ پیامدهای جنگ عراق و بهای سنگینی که آمریکا در این جنگ پرداخت باید موجب شود آمریکا بیش از این فریب توهمات و خیالات افرادی همچون چلبی را نخورد و اشتباهات گذشته را تکرار نکند.