سایت عملیات روانی _نهادهای بین المللی با ورود هنجارهای جدید به عرصه بین الملل مشروعیت خود را از دست می دهند . منشورهای جهانی ، قرارداد اجتماعی بشری هستند که بین دولتها برای دستیابی به اهدافی نظیر توسعه،امنیت،بهداشت،حقوق بشر و سایر زمینه ها انعقاد می شود و چگونگی رابطه میان دولتها را مشخص می کند. نکته ای که در اینجا مطرح است این است که آیا همه منشورها دارای مشروعیت هستند و آیا منشورهایی که مشروع تلقی می شوند دولت های جهانی حاضر به تبعیت از مفاد آن هستند و آیا این قرارداد زمینه های تحقق عملی اهداف منشور را در عرصه بین الملل تامین می کند؟ بدون تردید منشور باید ازمقبولیت جهانی برخوردار باشد ، در غیر این صورت با چالش روبرو شده و بی تاثیر خواهد بود. تدوین کنندگان نهادهای جهانی بدون حاکمیت روح مشروعیت نخواهد توانست اهداف و قدرت خود را اعمال کنند. مشروعیت به معنای توانایی و ایجاد و حفظ این اعتقاد و ذهنیت است که آن نهاد جهانی برای عرصه بین الملل مناسب است. دولت ها باید بدون اکراه از آن اطاعت کنند و قوانین مطروحه آن را پذیرفته و آن را شایسته احترام و قابل تطبیق با اهداف ملی خود بدانند. وقتی گفته می شود نهاد مشروعیت دارد، یعنی دولتها تحت فرمان این منشوراعتقاد راسخ داشته باشند که ساختار نهاد تاسیس شده،عملکرد،اقدامات، تصمیم ها و سیاست های آن از شایستگی،صداقت و راستکاری برخوردار است. نظام کنونی بین الملل شبیه دوران بعد از جنگ اول جهانی است که با ورود مکتب کمونیسم و نازیسم هنجارهای تعریف شده آن نظام بین الملل را تحت تاثیر قرار داد و نتیجه کار آن شد که دولتهای بین الملل به نهادها وقعی ننهادند و عملا نهادهای جهانی مهمی چون جامعه ملل کارایی و اقتدار عمل را از دست داد و ثبات سیاسی جهان به هم ریخت . در برهه زمان کنونی نیز با پایان جنگ سرد نئولیبرالیسم به دنبال رایج کردن هنجارهای بازتولیدی است که این هنجارها مورد قبول کشورهای مسلمان مثل ایران و یا کشورهایی نظیر چین و کره شمالی نیست.تحمیل خواسته ها بوسیله زور و قدرت عملا نهادهای بین المللی را که بر اساس توافق صورت گرفته است تحت شعاع قرار داده و کارایی آنها را با بحران مشروعیت روبرو می کند،زیرا قدرتهای بزرگ به عنوان تضمین کنندگان اصلی منشور نهادهای بین المللی عملی آنرا زیر پا می گذارند . دنیا در حال سپری کردن دوران گذار از یک فاز سیاسی و اقتصادی جهانی به فاز دیگر است و این دوران گذار تعارض میان عقاید و خواسته ها را به نفع نئولیبرالیسم تغییر می دهد، اما از آنجا که مقابله جدی با این تفکر وجود دارد کشورها یا به سوی تعریف نظام جدید با گفتگو پیش خواهند رفت و یا اینکه با استقبال از تنش و درگیری برنده را مشخص خواهند کرد.در حالت نخست نهادهای بین الملل بر پایه اسلوب های جدیدی تغییر شکل خواهند داد و از اهمیت برخوردار خواهند شد و در حالت دوم نهادهای جهانی به صورت بنیادی کارایی خود را از دست خواهند داد. از آنجا که شعار گفتگوها در دستور کار دولت های جهانی است، اما در عمل زور در دستور کار حل و فصل اختلافات قرار دارد در نتیجه حالت دوم قطب تعیین کننده مسائل روز جهانی قرار گرفته است . در چنین شرایطی نهادهای بین المللی نظیر سازمان ملل متحد و نهادهای فرعی آن که برگرفته از رضایت دولت های عضو است، تحت جبرگرایی یا یکجانبه گرایی قدرتهای بزرگ روح تفاهم و رضایت همه اعضا را از بین برده و بنیان این نهادها را که به عنوان شیرازه ای برای ثبات و همبستگی ملل هستند به طور کل می فروپاشد . برخورد شورای امنیت و آژانس بین المللی انرژی اتمی با برنامه هسته ای صلح آمیزایران و تبعیضاتی که بین اعضای جامعه جهانی قائل هستند مشروعیت این نهادها را در نزد کشور ایران و سایر دولتهای همردیف از بین برده و این امر سمبل روند بی اعتمادی در عرصه بین المللی و الگویی برای کشورهای در حال توسعه گردد.سر پیچی کشورهای غربی از تعهدات مواد 2 و 4 منشور آژانس و اتخاذ سیاست زور برای منصرف کردن ایران از پیگیری این مواد قانونی در مقطع کنونی اوج هماوردی غرب برای غالب کردن دیکته های نئولیبرالیسم می باشد. با توجه به وضعیت فوق نهادهای جهانی که منشورهای قراردادی بین دولتها هستند و در واقع دولتها بخشی از اختیارات خود را محدود و در اختیار نهادها قرار دادند تا ثبات و امنیت و چارچوب های توسعه محقق شود، اما با خواسته های یکجانبه نئولیبرالیستی و تفسیر به منافع از مفاد معاهدات بین المللی ، مشروعیت و خاستگاه اولیه نهادهای جهانی را از بین خواهد برد.