نویسنده: جاشوا هالند سایت عملیات روانی- جاه‌طلبی جورج بوش، رئیس جمهور آمریکا برای تبدیل این کشور به کشوری هسته‌ای برای همگان آشکار است. وی با هدف استفاده روزانه از تسلیحات هسته‌ای، به ساخت ده‌ها زرادخانه هسته‌ای در سراسر آمریکا مبادرت ورزیده است. وی همچنین قصد دارد هزاران تن از زباله‌های هسته‌ای خود را در کوهستان یوکا دفن کند، اما نکته قابل ذکر این است که اگر بوش بخواهد به جاه‌طلبی‌های هسته‌ای خود ادامه دهد، برای دفن زباله‌های هسته‌ای آمریکا تا آخر قرن حاضر به 9 کوهستان یوکای دیگر نیاز خواهد داشت. کشور آمریکا تاکنون مقادیر قابل توجهی از زباله‌های هسته‌ای خود را در 44 ایالت این کشور دفن کرده است و از این پس نیز سمی‌ترین و مهلک‌ترین مواد موجود در دنیا در بوستون، بالتیمور، نیوارک و میامی دفن خواهد شد. در سال 1982 نتایج پژوهشی که از سوی لابراتوار ساندیا انجام گرفت، نشان داد انفجار مواد هسته‌ای زرادخانه نیلسیلوانیا می‌تواند 74 هزار نفر را در عرض یک سال به کشتن دهد و حدود 34 هزار نفر دیگر نیز سالانه از عوارض چنین انفجاری جان خود را از دست خواهند داد. به رغم ادعاهای دولت مبنی بر امنیت بالای این زرادخانه‌ها باید گفت، همانند دیگر ادعا‌های دولت، چنین ادعایی نیز قابل اعتماد نیست. طبق تعابیر دولت بوش باید گفت، قدرت اتمی برای آمریکا نوش دارو و برای دیگر کشورهای جهان ممنوع است. دولت آمریکا ادعا می‌کند دستیابی به انرژی اتمی می‌تواند نیاز این کشور به انرژی را تامین کند و آمریکا را از منابع نفتی کشورهای دیگر بی‌نیاز سازد. دولت آمریکا عقیده دارد می‌تواند با استفاده از بمب‌های هسته‌ای در هر جنگ و اختلاف کوچکی، تفوق خود بر جهان را حفظ و آمریکا را به عنوان بزرگترین ابرقدرت جهان معرفی کند. دولت بوش با اجرای سیاست‌های جاه طلبانه هسته‌ای خود معاهده موشک‌های ضد بالتیک و همچنین معاهده ممنوعیت آزمایش‌های هسته‌ای را زیرپا گذاشته است. سیاست‌های هسته‌ای بوش نه تنها باعث افزایش ساخت بمب‌ها و راکتورهای هسته‌ای در آمریکا شده، بلکه باعث گسترش جاه طلبی‌های هسته‌ای کشورهایی چون هند و پاکستان نیز شده است. بوش نه تنها قصد دارد زباله‌های هسته‌ای آمریکا را در کوهستان یوکای نوادا دفن کند، بلکه این مکان را به محل دفن زباله‌های هسته‌ای دیگر کشورها نیز تبدیل کرده است. مشارکت جهانی انرژی اتمی (GNEP) در راس جاه‌طلبی‌های هسته‌ای دولت بوش قرار دارد. طبق این طرح دولت آمریکا نه تنها تولید انرژی اتمی در داخل کشور را گسترش می‌دهد، بلکه به تولید انرژی هسته‌ای در خارج کشور، صدور این انرژی به کشورهای دیگر و بازیافت مواد هسته‌ای نیز مبادرت می‌ورزد. هدف از چنین طرحی، اختصاص دادن دو بخش از مهم‌ترین بخش‌های چرخه هسته‌ای (یعنی غنی‌سازی و خنثی‌سازی) به تاسیسات هسته‌ای آمریکا، روسیه، فرانسه و ژاپن است. این طرح با سیاست‌های هسته‌ای دولت‌های پیشین آمریکا تفاوت بسیاری دارد. جیمی کارتر، رئیس جمهور سابق آمریکا، در سال 1997 بازیافت مواد هسته‌ای را به خاطر خطرات فراوان و هزینه گزاف آن ممنوع کرده بود. به رغم ادعای بوش مبنی بر این که طرح مشارکت جهانی انرژی اتمی می‌تواند از تولید تسلیحات هسته‌ای در سراسر جهان ممانعت بعمل آورده، باید گفت این طرح به گسترش چنین تسلیحاتی در سراسر جهان می‌انجامد. امضای قراردادهای هسته‌ای بوش با روسیه و هند گواه این مدعاست. جاه‌طلبی‌های هسته‌ای بوش در تاریخ آمریکا بی‌سابقه نیست و از سیاست‌های نیکسون و ایادی وی سرچشمه می‌گیرد. نیکسون در سال 1974 اعلام کرده بود برای رسیدن به استقلال و بی‌نیازی در زمینه تامین انرژی، باید به انرژی هسته‌ای روی آورد. اما حادثه Three Mile Island در سال 1979 (خطرناک‌ترین حادثه هسته‌ای آمریکا) و به دنبال آن حادثه چرنوبیل باعث مخالفت مردم آمریکا با این سیاست‌ها شد. جاه طلبی‌های هسته‌ای بوش حتا در زمینه نظامی نیز پیشرفته و باعث گسترش تسلیحات هسته‌ای شده است. وزارت انرژی آمریکا سالانه بیش از 5/6 میلیارد دلار صرف ساخت تسلیحات هسته‌ای می‌کند و دولت بوش برای ساخت تسلیحات هسته‌ای در سال 2007 8/6 میلیارد دلار دیگر نیز اختصاص داده است. با آنکه رویکردهای غیرنظامی دولت آمریکا در این زمینه با هیاهوی خاصی آغاز شده است، امّا سیاست‌های تحوّل‌گرای بوش در خصوص تسلیحات هسته‌ای کاملاً کنترل شده و بدون هیاهو به اجرا در آمده است. به تعبیری در اجرای این سیاست‌ها، معرفی گسترده یا انعکاس رسانه‌ای وسیعی دیده شده است. این در حالی است که حدّ فاصل بین انرژی هسته‌ای و تسلیحات اتمی نظامی، مسیر چندان شفافی نیست. در حقیقت تار و پود جامعه هسته‌ای از شبکه گروه‌های موافق و شرکت‌ها و شخصیت‌های صاحب نفوذ، شکل می‌گیرد. کمیسیون نظارت بر فعالیت‌های هسته‌ای (NRC)، مسوول نظارت بر فعالیت‌های انرژی هسته‌ای و نیز تسلیحات اتمی نظامی است. در برنامه‌های صلح‌آمیز و همچنین فعالیت‌های هسته‌ای نظامی آمریکا شرکت‌هایی چون جنرال الکتریک و بچتل مشارکت دارند و مشاهده می‌شود که بین فعالیت‌های هسته‌ای صلح‌آمیز و فعالیت‌های هسته‌ای نظامی چندان تفاوتی وجود ندارد. در واقع صنعت قدرت هسته‌ای در آمریکا با دولت رابطه تنگاتنگی دارد و دولت از این صنعت سود فراوانی می‌برد. کمیسیون نظارت بر فعالیت‌های هسته‌ای (NRC) که وظیفه کنترل فعالیت‌ها و حفظ امنیت مردم را به عهده دارد، از فعالیت‌های صنعت هسته‌ای این کشور سود می‌برد. حتّا مقامات رسمی کمیسیون نظارت به فعالیت‌های هسته‌ای به عنوان کارمند و مشاور در صنعت هسته‌ای آمریکا مشغول به کار هستند. بررسی‌ها در سال 2000 نشان داد که بیش از یک چهارم کارمندان کمیسیون پس از یک سال کار در کمیسیون، آن را ترک و به بخش صنعت هسته‌ای می‌پیوندند. گفته می‌شود حتّا دیک چنی هم با بخش انرژی هسته‌ای و هم با بخش فعالیت‌های هسته‌ای نظامی آمریکا در ارتباط بوده است و بزرگترین حامی صنعت تسلیحات هسته‌ای این کشور به شمار می‌رود. سرمایه‌گذاری کلان وی در شرکت‌هایی چون لاک هید – مارتین قابل توجه است. لازم به ذکر است که بخش اعظم فعالیت‌های مشارکت جهانی انرژی اتمی، نه در وزارت نیروی ‌امریکا، بکله در مجموعه شرکت‌های ساندیا انجام می‌گیرد. شرکت ساندیا، یکی از شرکت‌های وابسته به لاک هید مارتین است و تحقیقات زیربنایی اداره امنیت انرژی اتمی را به عهده دارد. مشارکت جهانی انرژی اتمی در سال 1996 و با ریاست تام هانتر آغاز به کار کرد. وی در توجیه فعالیت سازمان خود در زمینه صنعت هسته‌ای اعلام کرده است، تنها در صورت فعالیت در این صنعت است که می‌توان ساخت تسلیحات هسته‌ای را کنترل و بر آن نظارت کرد و آمریکا باید در زمینه تهیه انرژی و تسلیحات هسته‌ای حرف اول را در جهان بزند تا به این ترتیب بتواند از گسترش تسلیحات هسته‌ای ممانعت به عمل آورد. سود به دست آمده از صنعت هسته‌ای بسیار کلان است و حذف نظارت دولت بر این بخش، ثروت هنگفت و بادآورده‌ای را برای این صنعت به دنبال داشته است. باید گفت دلیل اصلی طمع و جاه‌طلبی‌های هسته‌ای بوش نیز همین سود بادآورده است. مؤسسه انرژی اتمی (NEL) مهم‌ترین حامی دولت در انرژی هسته‌ای است و این مؤسسه تاکنون میلیون‌ها دلار سود برای مقامات دولت به ارمغان آورده است. طبق گزارش‌های موجود، جورج بوش در سال 2000 بیش از دیگر مقامات دولتی از صنعت هسته‌ای سود برده است. در انتخابات سال 2002 صنعت انرژی هسته‌ای حدود 7/8 میلیون دلار به هیئت‌ها و نامزدهای انتخاباتی اهدا کرد و هفتاد درصد این هزینه به حزب جمهوریخواه اختصاص یافت. اما به نظر می‌رسد حامیان صنعت هسته‌ای برای مجاب کردن مردم آمریکا به اقداماتی بیش از اجیر کردن و حق‌السکوت دادن به مقامات دولتی نیاز دارند، چرا که مردم به این آسانی نمی‌توانند قبول کنند که تولید چندین تن مواد خطرناک و سمی، خطری برای سلامتی آنها به دنبال ندارد. نظرسنجی‌های اخیر نشان داده است دو سوم مردم آمریکا با فعالیت‌های هسته‌ای دولت بوش مخالف هستند و عقیده دارند نباید در جنگ‌ها به تسلیحات هسته‌ای متوسل شد. اما جورج بوش به دلیل جنون هسته‌ای خود، چشم بر این مخالفت‌ها بسته و همچنان به گسترش جاه‌طلبی‌های هسته‌ای خود مشغول است. آلترنت 2 می 2006