نویسنده: دیوید ایسنبرگ سایت عملیات روانی _ آمریکا در راستای سیاست‌های خصمانه خود علیه ایران و بدون در اختیار داشتن اسناد و شواهد معتبر، ادعا می‌کند فعالیت‌های هسته‌ای ایران خطری جدی به شمار می‌آید. درباره صحت این ادعا شبهات فراوانی وجود دارد که دولت بوش قادر به رفع هیچ یک از آنها نیست، چرا که این ادعا بر مبنای دروغ و کذب بنا شده است. در واقع این اتهام را باید جنگ روانی آمریکا علیه ایران دانست. حتّا خود مقامات دولت بوش نیز نسبت به کذب بودن این ادعا (تلاش ایران برای دستیابی به تسلیحات هسته‌ای) معترف هستند و برای اثبات چنین اتهام بی‌اساسی، هیچ سند معتبری در اختیار ندارند. به عنوان مثال جان نگروپونت، دبیر آژانس اطلاعات ملی آمریکا در 20 آوریل سال جاری در کنگره شهادت داد که: حتّا اگر ایران قصد دستیابی به تسلیحات هسته‌ای را داشته باشد، تحقق این امر سالیان سال و شاید به مدت یک دهه به طول انجامد. دولت بوش با جوّسازی سیاسی اعلام کرده است، اگر سازمان ملل اجازه حمله نظامی به ایران را ندهد، آمریکا راساً و به تنهایی اقدام خواهد کرد. هر چند این ادعا، بی‌اساس و رجزخوانی محض است اما یادآور حربه‌های تکراری بوش برای آغاز جنگ عراق می‌باشد. هیچ کس نمی‌تواند با اطمینان بگوید آیا تهدیدات بوش واقعاً جدی است و یا فقط جنگ روانی دولتی است که توسل به خشونت را تنها راه حل مشکلات می‌داند. اگر جنجال رسانه‌های آمریکا در خصوص حمله این کشور به ایران را جدی بگیریم، باید گفت احتمال موفقیت بوش در حمله هسته‌ای به تأسیسات زیرزمینی ایران غیرممکن است، چرا که موفقیت چنین اقدامی به چندین عامل بستگی دارد. میزان عمقی که تأسیسات زیرزمینی در آن بنا شده‌اند، جنس خاک و زمین محل استقرار تأسیسات هسته‌ای، شکل ساخت تأسیسات هسته‌ای، نوع تسلیحاتی که برای انهدام تأسیسات در نظر گرفته می‌شود و میزان برد این تسلیحات از اهمیت بسزایی برخوردار است. حتّا اگر دولت آمریکا بتواند تمامی مشکلات فوق را از سر راه خود بردارد، باز این سوال باقی است که این دولت تا چه حد می‌تواند به سازمان‌های اطلاعاتی خود و اطلاعات ارایه شده از سوی این سازمان‌ها اعتماد کند؟ آمریکایی‌ها خود به این حقیقت واقفند که اطلاعات آنها از ایران و مسایل هسته‌ای این کشور به هیچ عنوان قابل اعتماد یا بر مبنای واقعیت نیست. اخیراً روزنامه‌های یواس نیوز و وورلد ریپورت به نقل از پات رابرتز، رییس هیئت اطلاعاتی منتخب سنا، اعلام کرده‌اند: آمریکا در کسب اطلاعات صحیح از ایران درمانده است و سازمان‌های اطلاعاتی این کشور قادر نیستند به سؤالات مطرح شده پیرامون مسایل هسته‌ای ایران به درستی پاسخ گویند. مرکز مطالعات بین‌المللی و استراتژیک آمریکا نیز با انتشار گزارشی مشابه در اوایل ماه گذشته میلادی، اعلام کرده است هنوز شبهات و سؤالات فراوانی درباره فعالیت‌ها و امکانات هسته‌ای ایران وجود دارد که سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا قادر به پاسخگویی نیستند. اخیراً مارتین کرولد، تاریخ‌نگار اسراییلی درباره غیر قابل اعتماد بودن اطلاعات آژانس‌های اطلاعاتی آمریکا پیرامون مسایل هسته‌ای ایران نوشته است: دولت بوش قبل از حمله نظامی به ایران باید درباره صحت و اعتبار مطالب ارائه شده از سوی سازمان‌های اطلاعاتی خود درباره ایران مطمئن شود. تمام جهان به خوبی می‌دانند که سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا بیش از 15 سال است که ادعا می‌کنند ایران در عرض سه سال به تسلیحات هسته‌ای دست خواهد یافت و این ادعای پوچ کاملاً تکراری شده است. در راستای سخنان مارتین کرولد باید گفت عدم اعتبار سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا 15 سال است که به اثبات رسیده است، چرا که این سازمان‌ها 15 سال است به اشاعه کذب و دروغ درباره ایران مشغولند. علاوه بر دروغ پراکنی‌های سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا درباره فعالیت‌های هسته‌ای ایران، مطالب کذبی که این سازمان‌ها درباره وجود تسلیحات کشتار جمعی در عراق منتشر کرده‌اند نیز قابل تأمل است. اخیراً ایران اعلام کرد که توانسته است با استفاده از یک سانتریفوژ 164، غنی‌سازی اورانیوم را با موفقیت به انجام رساند. دولت بوش این خبر را دستاویز قرار داده و ادعا کرده است که ایران در صدد دستیابی به تسلیحات هسته‌ای است. اما باید گفت ایران برای ساخت یک بمب هسته‌ای به صدها سانتریفوژ دیگر نیاز دارد. بنابراین ادعای دولت بوش مبنی بر خطرناک بودن فعالیت‌های هسته‌ای ایران قابل قبول نیست. مقامات دولت آمریکا باید بدانند که با تکیه بر اطلاعات ناقص و فاقد اعتبار خود نمی‌توانند به ایران حمله کنند. این کشور از لحاظ جمعیت و وسعت سه برابر کشور عراق است و توانایی نظامی ایران، حمله نظامی آمریکا را با مشکل اساسی مواجه خواهد کرد. علاوه بر حقایق فوق، باید یادآور شد که حمله نظامی آمریکا به ایران حس وطن‌پرستی را در ایرانیان تقویت خواهد کرد و این امر به افزایش حمایت مردم از دولت خود خواهد انجامید که این مهم، برای بوش شکستی بزرگ است. نکته آخر این که تعداد مخالفان حمله نظامی آمریکا به ایران بیش از تعداد موافقان آن است و دولت بوش حتّا در داخل کشور نیز با مخالفت‌های فراوانی روبرو خواهد شد. در واقع به نظر می‌رسد غیر از نومحافظه‌کاران، تمامی مردم آمریکا از غیرقانونی بودن چنین اقدامی آگاه هستند. با توجه به مسایل مذکور می‌توان گفت تبعات منفی حمله احتمالی آمریکا بیش از هر کشور دیگری، متوجه خود آمریکا و دولت بوش خواهد بود.