سایت عملیات روانی _ از زمانی که ایهود اولمرت به عنوان کفیل نخست وزیری رژیم صهیونیستی به جای آریل شارون تعیین شد و تا روزهای اخیر که وی سرگرم تشکیل کابینه جدید براساس انتخابات 25 مارس بود، او درمورد ارائه و اجرای طرحی که خود نام طرح فراگیر بر آن نهاد و در کل به نام طرح جدایی یکجانبه معروف شد، هرگز ذره ای تردید نداشت. براساس طرح غیرقابل انعطاف جدایی یکجانبه اولمرت که حالا ریاست حزب کادیما را در غیاب آریل شارون، نخست وزیر رژیم صهیونیستی بر عهده دارد، می بایست کار جدایی یکجانبه از فلسطینی ها تا سال 2008 یا 2010 به پایان برسد. چه بسا که طی یک سال و نیم آینده او احتمالاً جزئیات مربوط به هزینه های مالی تخلیه بیش از 70 شهرک صهیونیستی در کرانه باختری به همراه تغییرات احتمالی در مسیر دیوار حایل را به پایان برساند. * تاریخ سیاسی طرح جدایی یکجانبه: درمورد تاریخ یا پیشینه طرح جدایی یکجانبه می توان گفت جوهر اصلی این طرح از سال 2000 پایه ریزی شد. زمانی که شارون در مقام رئیس حزب مخالف حکومت (لیکود) در برابر حکومت حزب کاری `ایهود باراک` خود را برای تصاحب کرسی نخست وزیری آماده می کرد. در آن زمان اصطلاح متداول درمورد طرح جدایی یکجانبه درواقع اصطلاح `حل و فصل انتقالی بلندمدت` بود. طرفداران این اندیشه معتقد بودند که نه فلسطینی ها و نه اعراب هیچ یک آمادگی حل و فصل نهایی مناقشه اعراب و رژیم صهیونیستی را براساس بیانیه کمپ دیوید (سال2000) ندارند. براساس این طرح، راه حل پیشنهادی به فلسطینی ها، ایجاد دولتی مستقل در نوار غزه همراه با 42درصد حاکمیت فلسطینی ها در کرانه باختری بدون قدس و همچنین چشم پوشی از بازگشت آوارگان بود. شارون در این زمان البته سخنی از طرح حل و فصل جدایی یکجانبه به میان نیاورد، بلکه او معتقد بود طرح دولت انتقالی را می توان با هماهنگی نیز به اجرا درآورد، اما تنها از طریق برتری قدرت بر اعراب و فلسطینیان درآن واحد. شارون به قدرت دست یافت و وارد جنگ با انتفاضه الاقصی شد، اما نه در 100 روز که حتی 200 یا بیشتر از آن نیز نتوانست انتفاضه را متوقف کند. مشکلات کابینه افراطی شارون با اشغال دوباره کرانه باختری دوچندان شد و حکومت وی با نوعی انزوای بین المللی و بحث و جدل های گسترده داخلی به سبب استمرار انتفاضه مواجه شد. چاره ای نبود مگر آنکه با خروج و عقب نشینی از نوار غزه نفسی به راحتی هر چند موقب بکشد و این درست همان طرحی بود که `عقب نشینی یکجابنه` نام گرفت. اما عقب نشینی از نوار غزه در واقع یکجانبه نبود، بلکه با هماهنگی کامل طرف فلسطینی صورت گرفت. به ویژه در خصوص قرارداد گذرگاه رفح که به صهیونیست ها اجازه نظارت بر ورود و خروج کالاها و حتی اشخاص را می داد. به دنبال عقب نشینی از نوار غزه بحث و جدل های گسترده ای در افکار عمومی جامعه صهیونیستی درگرفت و همزمان محافل لیکود (حزبی که رهبری آن با شارون بود) به همراه محافل افراطی مذهبی نقش بارزی در شدت این بحث و جدل ها ایفا کردند. این امر شارون را وادار به اندیشه برای خروج از لیکود و تأسیس حزب جدیدی کرد که مبنای فکری این حزب براساس همان طرح جدایی یکجانبه از کرانه باختری بود. این گونه حزب کادیما (قدما به عربی به معنی رو به جلو) براساس برنامه های جدایی یکجانبه از فلسطینی ها تأسیس شد. برنامه هایی که ریشه اصلی آن درواقع نشأت گرفته از طرح های حزب کار بود. از ابتدای طرح این برنامه، حزب عمل حمایت خود را از آن اعلام کرد و به این ترتیب به طور نظری در خلال تبلیغات انتخابات اخیر کنیست رژیم صهیونیستی (25 مارس سال جاری) مطرح شد. شارون با مرگ سیاسی اش کنار رفت و ایهود اولمرت در واقع میراث دار طرح جدایی یکجانبه شد. تفاوت وضعیت اولمرت با شارون در این بود که او برخلاف نخست وزیر پیشین به طور آشکار طرح جدایی یکجانبه را در افکار عمومی رژیم صهیونیستی مطرح کرد، امری که از دید تحلیلگران باعث شد تا او و حزب متبوعش (کادیما) در انتخابات اخیر شماری از کرسی های مجلس را از دست بدهد. به عقیده بسیاری از تحلیلگران نباید در ابتدا به این طرح به عنوان یک پیروزی بزرگ برای اسرائیلی ها و یک شکست برای فلسطینی ها نگریست بلکه باید به این نکته توجه داشت که عقب نشینی از غزه در واقع به دنبال ناتوانی صهیونیست ها از سرکوب مقاومت و انتفاضه صورت گرفت. نکته قابل ذکر اینکه همین رژیمی که در صدد ساخت دیواری بین خود و فلسطینی ها به بهانه فرار از مشکلاتی است که از سوی فلسطینی ها متوجه آنهاست، همان رژیمی است که طی یک دهه و نیم پیش از سیطره بر کل منطقه خاورمیانه سخن می گفت. * موقعیت سیاسی مناسب برای اجرای طرح: نتایج انتخابات اخیر کنیست (پارلمان)رژیم اسرائیل موجب فراهم شدن زمینه ای مناسب برای اجرای طرح جدایی یکجانبه شده است، علی رغم اینکه کادیما (حزب پیروز) بر خلاف نظرسنجی ها قبل از انتخابات تنها 29 کرسی را به خود اختصاص داد. این به معنای آن است که ائتلاف این حزب با حزب کار، میرتس، حزب `اسرائیل بیتنا` و یا `شاس` بسیار مناسب خواهد بود. نتیجه اینکه هیچ گونه مانعی بر سر راه اجرای این طرح وجود نخواهد داشت. امری که به اولمرت جرأت بیشتری خواهد داد تا بدون تردید طرح خود را در دو سطح داخلی و خارجی مطرح نماید. در مجموع تحلیلگران معتقدند یکی از مهم ترین نتایج انتخابات اخیر کنیست رژیم صهیونیستی، تقویت جبهه راستگرای مذهبی ـ سیاسی این رژیم بود. شایان ذکر اینکه `کادیما` منتسب به اردوگاه راستگرایان است. اردوگاهی که احزاب لیکود، شاس، اسرائیل بیتنا و اتحاد ملی وابسته به آن هستند و با وجود این احزاب در کنار کادیما موقعیت این حزب در کنیست به نفع طرح هایش خواهد بود. بر این اساس می توان گفت طرح جدایی یکجانبه از فلسطینی ها (موضوع کاری حزب کادیما) بدون آنکه در راه اجرا به مانع قابل تأمل داخلی برخورد کند به اجرا درخواهد آمد که البته عوامل دیگری نیز در اجرای آن دخالت دارند که بحث مربوط به طرف فلسطینی یکی از همین عوامل مؤثر است. * جزئیات طرح جدایی یکجانبه: اولمرت از زمانی که در رأس حزب کادیما و کابینه رژیم صهیونیستی قرار گرفت تردیدی برای ارائه جزئیات این طرح نداشت. زمانی که گفت: `ما تا پشت خط دیوار حائل (مسیر دیوار حائل نیز تغییر خواهد کرد براساس دیدگاه های اولمرت) و شامل همه مجتمع های شهرک نشینی بزرگ خواهد شد) عقب نشینی خواهیم کرد.` قدس یکپارچه برای ما باقی خواهد ماند. مجتمع های شهرک نشینی اصلی برای ما باقی خواهد ماند و حتی آنها را توسعه خواهیم داد. (زیر این شهرک ها در واقع تمامی سفره های آب کرانه باختری قرار دارد) و در آخر این عملیات، ما به طور کامل از بخش اعظمی از فلسطینی ها جدا خواهیم شد.` درمورد قدس اما اولمرت از ارائه جزئیات بیشتر خودداری کرد. اما موضع وی کاملا شفاف است هنگامی که گفت: `ما مناطق عربی و فلسطینی نشین را به قدس تحت حاکمیت اسرائیل الحاق خواهیم کرد` درمورد غور اردن نیز وی دیدگاه جالبی دارد: `اردن باید مرز امنیتی اسرائیل باقی بماند.` ارتباط بین کرانه باختری و نوار غزه براساس این طرح به طور شبه کامل قطع خواهد شد. با این بهانه که مرزهای نوار غزه به مرزهای بین المللی تغییر خواهد کرد و ارتباط برقی و آبی این منطقه نیز قطع می شود و در ازای آن به فلسطینی ها وقت کافی داده خواهد شد تا امورات خود را رتق و فتق کنند. در خصوص مسائل سیاسی مربوط به بازاریایی این طرح در جامعه بین المللی، اولمرت یک دیدگاه واضحی را در این خصوص ارائه کرده است، آنجا که خطاب به جامعه جهانی می گوید: `فرصت کمیابی در برابر ماست. دولت آمریکا تا کنون در کمک و حمایت از ما نظیر نداشته است و جامعه بین المللی نیز این وضعیت را درک می کند.` این دیدگاه مورد تأیید تونی بلر، نخست وزیر انگلیس، آنجلا مرکل صدر اعظم آلمان و ژاک شیراک رئیس جمهوری فرانسه به همراه نخست وزیر سابق ایتالیا سیلویو برلوسکونی قرار گرفته است . بر اساس طرح کادیما به ریاست ایهود المرت ، کرانه باختری به منطقه جدا از هم تقسیم خواهد شد . در کنار این طرح، ساخت دیوار حایل نیز که با هدف الحاق شهرکهای صهیونیستی به مناطق تحت کنترل اسرائیل ساخته می شود (و همانند افعی اراضی فلسطینیان را خواهد بلعید ) زندگی مردم فلسطین را همانند جهنمی خواهد کرد که صهیونیستها فرصت داشته باشند تا دارایی ها و بویژه منابع آبی فلسطین ها را به سرقت ببرند . احتمالا این جزایر و مناطق جداگانه از طریق تونل یا پل و یا گذرگاههایی تحت حاکمیت و نظارت اسرائیلی ها به یکدیگر وصل خواهد شد . امری که فاجعه تازه ای را در برابر فلسطینی ها قرار خواهد داد. * راههای مقابله فلسطینی ها با این طرح: طرح اولمرت نه تنها مخاطرات بسیار زیادی بر زندگی و قضیه فلسطینی ها دارد ، بلکه فاجعه عظیم برای آنها خواهد بود . اما این به معنای پایان کار نیست . هرگونه اجرای این طرح در واقع مرتبط با تحولات بین المللی است. هر گونه حمایت امریکا و اروپا از این طرح نژادپرستانه مشروط به تحولات پرونده عراق و شکست امریکا در این کشور است . ضمن آنکه به مواضع عربی و منطقه ای نیز بستگی دارد. جنبه مهمتر در مواجهه فلسطینی ها با این طرح ، رد هر گونه اعتراف به آن یا هماهنگی در مورد آن با اسرائیلی هاست. بر عکس آنچه که در قضیه مربوط به عقب نشینی اسرائیل از نوارغزه (اگوست سال 2005)صورت گرفت . زیرا مسئله تشکیل دولت و آینده قدس و موضوع بازگشت آوارگان مسئله ای ملی است و تنها به یک حکومت یا گروه خاص مرتبط نیست . یکی دیگر از راههای مقابله با این طرح ، افزایش فعالیتهای مردمی برای افشای حقیقت آن به عنوان یک جنایت برای افکار عمومی جهان است. همچنین ادامه مقاومت و انتفاضه در مناطق مختلف فلسطین از دیگر راهکارهای مقابله فراگیر با طرح جدایی یکجانبه حزب تازه تاسیس کادیمای رژیم صهیونیستی است.