سایت عملیات روانی _یک کارشناس مسائل سیاسی با بیان این‌که ایالات متحده بزرگترین کمپانی تولید ناامنی و تروریسم در منطقه است، تصریح کرد: آمریکا برای ایجاد یک فضای منطقی برای مذاکره دوجانبه، قبل از درخواست گفت‌وگو با ایران باید این رویکرد را تغییر دهد. در عرصه دیپلماسی، حداکثرگرایی، عدم انعطاف و مطلق‌‌انگاری یک فاکتور آسیب‌رسان و مضر است و یک حرکت دیپماتیک بایستی با توجه به همه شرایط و زمینه‌های آن حرکت ارزیابی و سنجش شود و نباید تلقی‌ها و استنباطات فراتر از حقایق صورت گیرد. واقعیت‌ها و حقایق باید در یک ظرف و به اندازه وزن آن در نظر گرفته شود. این‌ها مقدمه‌ای برای ذکر این نکته است که نبایستی بیش از آن‌چه که ایران رسماً اعلام کرده، راجع به آمادگی برای پاسخگویی به درخواست ایالات متحده در خصوص مذاکره در مورد مسائل عراق ارزیابی کرد. مسائل ایران و آمریکا کماکان بر سرجای خود باقی است و ایالات متحده بدهکاری‌های فراوانی به ملت، تاریخ و دولت ایران دارد. ایالات متحده مدعی است که بین دولت آمریکا و دولت ایران هم خورده‌حساب‌های فی‌مابینی وجود دارد. از طرفی وضعیت ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک ایران به گونه‌ای است که گسترش و توسعه حضور آمریکا در عرصه مشترک، نسبت خاصی را بین منابع دو طرف ایجاد می‌کند؛ بدین معنا که در سیستم تابع خلیج فارس و کشورهای قرار گرفته در این سیستم، بخش اعظم منافع جمهوری اسلامی ایران و منافع فرا اقیانوسی (Over seas) ایالات متحده تضادی با هم ندارند. موضوع انرژی، موضوع تحولات ساختاری و موضوع روند دموکراسی، منافع ایران را تعریف می‌کند. ایالات متحده نیز به طور جدی نیازمند به انرژی است و خود را نسبت به وضعیت اصطکاک بین ساختار سیاسی و بافت اجتماعی کشورهای منطقه آسیب‌پذیر می‌بیند. حتی در بعد ژئو کالچر، تهدیدات موجود در این سیستم تابع، ایالات متحده را نیز می‌تواند مورد تهدید قرار دهد.مزیت نسبی ایران در این خصوص برتری و شبه هژمون فرهنگی است که به عنوان عنصر افزاینده ضریب امنیت محسوب می‌شود و آمریکا نیازمند این مزیت نسبی ایران است. اما همه این منافع از این ویژگی برخوردار نیست و بعضی منافع متضاد هم وجود دارد، اما منافع هم‌راستا بر منافع متضاد غلبه دارند. درخاورمیانه تقریباً همین معادله به استثنای موضوع رژیم صهیونیستی وجود دارد و به جز این مسئله که محل پارادوکس سیاست‌های ایران و ایالات متحده است، در اکثر موضوعات دیگر هم‌راستایی و هم‌پوشانی منافع وجود دارد، اما تدابیر امنیتی ایالات متحده پیوسته مغایر با چنین واقعیت‌هایی بوده است و این تدابیر امنیتی موضوع هم‌راستا بودن منافع را در تناقض قرار داده است.بنابراین ایران به عنوان یک ضرورت امنیت ملی و منافع ملی که با اصرار زیاد، اولاً از طرف ایالات متحده و در ثانی از طرف دولت و شخصیت‌های بارز عراق درخواست شده بود، پاسخ داد و برخلاف آن‌چه که آمریکایی‌ها دوست دارند اعلام کنند، ایران ابتدائاً این پیشنهاد را نداده، بلکه به درخواست آمریکا پاسخ داده است. این واقعیت هم باید در نظر گرفته شود که ایالات متحده بزرگترین کمپانی تولید ناامنی و تروریسم در منطقه است. به هر حال موضوع القاعده و روندهای ناشی از اقدامات القاعده، در چارچوب سیاست‌های غلط دو دهه گذشته CIA شکل گرفت. ایالات متحده برای ایجاد ناامنی در مقابله با اتحاد جماهیر شوروی، کانون‌هایی را در منطقه ایجاد کرد که این کانون‌ها بر نوعی تلقی ایدئولوژیک استوار بود. مسئله عرب - افغان برآمده از سیاست‌های ایالات متحده بود و عرب - افغان‌ها به تعبیری به طالبان و القاعده تبدیل شدند و با روند سلفی‌گری و وهابیت تندروی سیاسی گره خوردند. این محصول از کمپانی ایالات متحده بیرون آمد و آمریکا برای این‌که اثر این سابقه را به نوعی پاک کند، به فرافکنی پرداخت و اتهام ایجاد چنین گروه‌هایی را به کشورهای دیگر وارد کرد؛ لذا در حال حاضر آمریکا در یک شرایط آغشته با تضاد یا پارادوکسیکال مواجه است؛ بنابراین اگر ایران به استناد ملاحظات امنیت ملی و منافع ملی و برابر درخواست‌های مقامات کشور عراق به این درخواست پاسخ می‌دهد، این تلقی نباید صورت گیرد که ایران منظورهای دیگری هم از این پاسخگویی دارد.