سایت عملیات روانی- اندرو دیوید کالینز قاضی دیوان عالی لندن معتقد است تعریف آمریکایی ها از شکنجه با آنچه که اروپایی ها از این واژه ارائه می دهند متفاوت است و با هیچ یک از تعاریف اکثر کشورهای متمدن نیز نمی خواند. چرا که، بزرگترین دموکراسی جهان که به ادعای خود باید الگوی سایرین باشد، از زمان حمله به برج های دو قلوی نیویورک در سال 2001 به بهانه اجتناب از حملاتی دیگر واژه شکنجه را دوباره تعریف کرده و همین امر رسوایی های تازه ای را برای آمریکا به ارمغان آورده است. روزنامه فرانسوی نوول ابسرواتور به دنبال انتشار اخیر گزارش سازمان ملل در مورد زندان گوانتانامو و درخواست جامعه جهانی برای تعطیلی آن مصاحبه ای با ژنویو سورن»، رئیس سازمان عفو بین الملل در فرانسه انجام داده که در ذیل باهم می خوانیم: ¤ گزارش سازمان ملل تعطیلی اردوگاه آمریکایی«گوانتانامو» را توصیه می کند، اما چرا حالا؟ - سکوت سازمان ملل در مورد این مسئله کاملاً غیرعادی بود، اما عوامل بسیاری این سازمان را به انتشار این گزارش مصمم ساختند که از جمله آنها، وضعیت ویژه زندانیان است که از هیچ حقی برخوردار نیستند، همینطور شکنجه های اعمال شده، موضوع پروازها و زندان های مخفی و... کاسه صبر همه دیگر لبریز شده است! برای ما، محتوای این گزارش غافلگیر کننده نبود. سازمان عفو بین الملل بارها به اقداماتی که در «گوانتانامو» انجام می پذیرد، اعتراض کرده است. ما به نتیجه واحدی رسیده ایم: باید جنگجویان زندانی را اسیران جنگی شناخت و کنوانسیون های ژنو را در مورد آنها به اجرا درآورد. باید اتهام آنها را مشخص و محاکمه ای واقعی برگزار کرد و در صورت نبود اتهام، باید که زندانیان آزاد شوند و به آنها غرامت داد. اما، این از دید ما مهم است که سازمان ملل در گزارش خود از واژه شکنجه استفاده کرده است، چون همیشه همه از به کار بردن این واژه طفره می روند. قدر مسلم آنکه این رفتارها واقعاً «شکنجه» نامیده می شوند. و وقتی هم که آمریکا خودش نمی تواند شکنجه کند، متحدان این مسئولیت را بر عهده می گیرند، مثل مصر، اینکه یک دموکراسی مانند آمریکا که مدعی داشتن ارزش های آزادی است به شکنجه روی می آورد و آن را تشویق می کند، از نظر ما علامت بیماری است. وزیر دادگستری آمریکا خود شخصاً تأیید کرده که بهتر است کنوانسیون های ژنو را دور بزنیم. ¤ دولت آمریکا وجود شکنجه را رد می کند، در حالی که وکلایش از این نظریه دفاع می کنند که «یک خارجی جنگجو که در خارج از آمریکا حبس شده است، مشمول حمایت قانون اساسی این کشور نمی شود.» آیا همین که این کشمکش وارد حوزه کاری حقوقدانان شده نشانه خوبی نیست؟ - تهیه کنندگان گزارش سازمان ملل موفق نشدند به پایگاه «گوانتانامو» بروند، آنها گزارش خود را براساس شهادت زندانیان آزاد شده تهیه کرده اند. اگر تنها یک شهادت وجود داشت، تردید در مورد آن مجاز بود. اما، تحقیقات برپایه شهادت ده ها زندانی استوار است که در کشورهای مختلف مستقرند و همگی از همان شکنجه ها حرف می زنند. ده ها شهادت وجود دارد که همه یک چیز را می گویند! علاوه بر این، وقتی تصاویر نشان می دهند که در زندان های «بگرام» افغانستان و یا «ابوغریب» عراق شکنجه اعمال شده است، هیچ دلیلی وجود ندارد که آمریکایی ها در «گوانتانامو» و به دور از نگاه دیگران حقوق بشر را رعایت کنند. و بعد هم، اگر آمریکایی ها خیالشان راحت است، چرا گوانتانامو را به روی همه باز نمی کنند؟! عناصر بسیاری نشان می دهد که آمریکا در حال نگران شدن است. آنها فاش کرده اند که بیش از نیمی از زندانیان «گوانتانامو» در اعتصاب غذا به سر می برند، با این پیامد که خطر مرگ هم وجود دارد که این برای آمریکا اصلاً خوب نیست. و اینکه زندانیان توانسته اند پرونده ای را تسلیم دیوان عالی آمریکا کنند نیز نقطه عطف مهمی است. دولت سعی دارد چوب لای چرخ آنها بگذارد و این نشان از یک نگرانی عمیق دارد. و اینکه یک دیوان عالی بتواند احتمالاً اعتراف کند که دولت کنوانسیون های ژنو را نقض کرده است نیز یک نقطه عطف است. ¤ آیا این تحولات آگاهی جامعه آمریکا به واقعیت اردوگاه «گوانتانامو» را به دنبال داشته است؟ - بله، از هنگام انتشار گزارش عفو بین الملل در ماه مه 2005 این آگاهی به دست آمده است. ما از اردوگاه شکنجه صحبت کردیم و این، تأثیر یک بمب را داشت. علاوه بر این، «گوانتانامو» مجمع الجزایری از زندان های مخفی قلمداد و با ماجرای پروازهای مخفی سیا- که اعتراض های بسیاری از دولت ها از جمله فرانسه و آلمان را به دنبال داشته - ارتباط داده شده است، نیز خود ایجاد واکنش کرده است. تعدادی از نمایندگان دموکرات، همینطور جمهوریخواه، دولت آمریکا را به زیر سؤال برده اند. و پشت این نمایندگان، شهروندان قرار دارند. اما اوضاع پیچیده است و نباید زیاد نسبت به آن خوش بین باشیم