جان پرکینز سایت عملیات روانی – اکثر مردم آمریکا اطلاع دارند که اعتصاب اخیر کارکنان سیستم حمل و نقل نیویورک این شهر را با مشکل اساسی مواجه کرد. اما تعداد کمی از آنها اطلاع دارند که مردم هفت کشور آمریکای جنوبی که حدود 80 درصد جمعیت قاره آمریکا را تشکیل می‌دهند، اخیراً افرادی را که عقاید و احساسات ضدآمریکایی دارند بر مسند قدرت نشانده‌اند. تاثیر واقعه اول، آنی و زودگذر است در حالی که تاثیر واقعه دوم دراز مدت است و نسل‌های آتی را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد. در بولیوی اوو مورالس طی انتخابات ریاست جمهوری دسامبر 2005 رقبای خود را پشت سر گذاشت. نیویورک تایمز پیرامون این مساله نوشت: ‹‹از زمان تغییر سیستم حکومتی بولیوی از دیکتاتوری به دموکراسی که یک نسل قبل به وقوع پیوست، چنین نتیجه‌ای در انتخابات ریاست جمهوری بی‌سابقه بوده است.›› افراد فقیر به خصوص کشاورزان بولیوی که تنها منبع درآمد آنها کاشت کوکا (گیاه تولیدکننده کوکایین) است و از سوی قاچاقچیان آمریکایی مواد مخدر رنج‌های فراوانی دیده‌اند، طرفداران اصلی مورالس و خط‌مشی سیاسی او به شمار می‌روند. مورالس از آخرین روسای جمهور دموکراتیک کشورهای آمریکای لاتین به شمار می‌رود که مشخصه اصلی آنها مخالفت با سیاست‌های آمریکا، صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی است. دلیل این مخالفت همکاری گسترده آمریکا، صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی با شرکت‌های خارجی است که در استثمار ذخائر طبیعی و نیروی کار کشورهای فقیر شهرت دارند. بولیوی به کشورهایی پیوسته است که سابقاً طرفدار آمریکا بودند اما اخیراً به سیاست‌های دولت آمریکا پشت کرده‌اند. از میان این کشورها می‌توان به آرژانتین، برزیل، شیلی، اکوادور، اروگوئه و ونزوئلا اشاره کرد. کرچنر، رئیس جمهور آرژانتین نیز اخیراً با حمایت از آنچه ‹‹شورش ضد صندوق بین‌المللی پول›› نامیده می‌شود، بیش از 10 میلیارد دلار بدهی کشور خود به این صندوق را تسویه کرد. به عقیده وی دلیل اصلی فقر و تهیدستی مردم آرژانتین، بدهی این کشور به صندوق بین‌المللی پول بوده است. چاوز، رئیس جمهور ونزوئلا عملاً به یک سخنگوی ضدآمریکایی تبدیل شده است و احساسات ضدآمریکایی را در سراسر جهان اشاعه می‌دهد. گوتیرز، رئیس جمهور اکوادور نیز به دنبال تسلیم شدن در مقابل تهدیدات آمریکا و عمل نکردن به وعده‌های تبلیغاتی خود مبنی بر تحت فشار گذاشتن شرکتهای نفتی آمریکایی برای افزایش قیمت خرید نفت اکوادور، از سوی مردم این کشور برکنار شد. در سال گذشته دنیا شاهد مخالفت ملل فقیر علیه بی‌عدالتی بود. چنین مخالفت‌هایی در آفریقا، آسیا، اروپا، آمریکای لاتین، خاورمیانه و آمریکا به وقوع پیوست. در آمریکا، کارکنان سیستم حمل و نقل نیویورک برای ارتقاء دستمزد و بهبود مسائل رفاهی خود دست به اعتصاب زدند. یکی از کارکنان حمل و نقل نیویورک در این باره گفت: ‹‹خسته شدیم از بس گفتیم چرا خانواده‌های ما باید تخفیف‌های مالیاتی را که به شرکت‌های خارجی تعلق می‌گیرد، جبران کنند؟›› مقدمات این مخالفت‌ها با استفاده از اینترنت، تلفن‌های همراه و ماهواره فراهم شد. حتا مردم در کشورهایی که زمانی دور افتاده به شمار می‌رفتند از آمار ذیل اطلاع پیدا کردند: • در کشورهای در حال توسعه کنترل تولید و تجارت بیشتر در دست شرکت‌های چندملیتی است. به عنوان مثال تجارت 40 درصد از قهوه مورد نیاز جهان در دست 4 شرکت است‌‍؛ 30 سوپرمارکت زنجیره‌ای کنترل یک سوم فروش اجناس مختلف را در دست دارند. • مازاد صادرات کشورهای در حال توسعه طی سال‌های دهه 70، یک میلیارد دلار بود در حالی که در سال 2001 این کشورها با 11 میلیارد دلار کسری صادرات مواجه بودند. • نسبت نرخ درآمد جمعیت کشورهای ثروتمند جهان به کشورهای فقیر جهان از 30 به 1 در سال 1960 به 74 به 1 در سال 1995 رسید. • از بین یکصد شرکت تجاری برتر جهان پنجاه و یک شرکت خصوصی است و از این 51 شرکت 47 شرکت آمریکایی هستند. • تنها ده درصد از کل مالیات‌های پرداختی به دولت آمریکا را مالیات شرکت‌های آمریکایی تشکیل می‌دهد. در حالی که این میزان در سال 2001، حدود 21 درصد و در جنگ جهانی دوم حدود 50 درصد بود. به گزارش مجله Forbes طی سه سال گذشته یک سوم از بزرگترین و سودآورترین شرکت‌های آمریکایی یا اصلاً مالیات پرداخت نمی‌کنند و یا از دولت اعتبار می‌گیرند. • در سال 1980 درآمد یک مدیرکل در آمریکا 40 برابر درآمد یک کارگر کارخانه بود. اما امروزه نسبت درآمد مدیران ارشد صنایع به درآمد کارمندان معمولی 475 برابر شده است. این نسبت در انگلیس 24 برابر، در فرانسه 15 برابر و در سوئد 13 برابر است. عدالت و رفاه حق طبیعی تمام انسان‌هاست. نتایج آرای انتخابات ریاست جمهوری بولیوی، اعتصاب کارکنان سیستم حمل و نقل نیویورک و انتخابات دموکراتیک دیگر کشورها به ما هشدار می‌دهد که سود تجاری عامل نهایی تعیین کننده اعتبار جوامع نیست.