سایت عملیات روانی- مطبوعات چاپ تهران در تیترهای درشت خود از «نرمش» و «عقب نشینی» کشورهای غربی در برابر پرونده هسته‌ای ایران خبر دادند و برخی از رسانه‌های جهانی نیز بر همین مبنا به تفسیر و تحلیل تصمیم اخیر شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی مبنی بر ارائه فرصت تازه‌ای به ایران برای گفتگو با طرف‌های بین‌‌المللی پرداختند. تعبیرهایی چون «عقب نشینی و نرمش غرب» و یا تفسیرهایی مبنی بر کاهش تشنج بر سر پرونده هسته‌ای ایران، بدان علت توسط رسانه‌ها به کار گرفته شده است که پیش از برگزاری اجلاس شورای حکام تصور می‌شد که آمریکا و متحدانش در جریان جلسه ۲۴ نوامبر، بر ارجاع پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت پافشاری کنند. اما از آنجا که این پافشاری از سوی آمریکا و هم‌پیمانانش صورت نگرفت و شورای حکام از صدور قطعنامه جدیدی علیه ایران خودداری کرد، خبرها و تفسیرها به طور طبیعی به سمت «نرمش غرب در برابر ایران» گرایش پیدا کرد. اما آیا به راستی غرب و مشخصا اروپا در اجلاس ۲۴ نوامبر شورای حکام در برابر پرونده هسته‌ای ایران نرمش نشان دادند؟ در جریان اجلاس شورای حکام پیتر جنکیز نماینده بریتانیا در این شورا، با تاکید بر این که از جانب ۲۵عضو اتحادیه اروپا بعلاوه کشورهایی چون بلغارستان، رومانی، کرواسی، ترکیه، آلبانی، بوسنی و هرزگوین، مقدونیه، صربستان و مونته‌نگرو، ایسلند، لیختن اشتاین، نروژ، مولداوی و اوکراین و به عبارت دیگر کل قاره اروپا سخن می‌گوید، بیانیه‌ای را در مورد موضع اروپا در برابر پرونده هسته‌ای ایران قرائت کرد. این بیانیه از لحن هشدار دهنده ای برخوردار بود که در سال‌های اخیر اتحادیه اروپا کمتر از چنین لحنی در برابر یک کشور استفاده کرده است. در بیانیه اتحادیه اروپا که همراه با «ابراز نگرانی» از ماهیت برنامه اتمی ایران و «هشدار» نسبت به تداوم فعالیت‌های هسته‌ای این کشور است، جمهوری اسلامی به «نقض» مفاد قطعنامه ۲۴سپتامبر شورای حکام، همکاری «ناکافی» با بازرسان آژانس و «بی‌تفاوتی» در برابر اتهام پنهان کاری متهم شده است. اتحادیه اروپا در انتهای بیانیه خود ضمن تاکید بر «کمرنگ‌تر شدن امید» به استفاده ایران از فرصتی که قطعنامه ۲۴ سپتامبر در اختیار آن کشور قرار داد، اعلام کرده است که: «اتحادیه اروپا پس از شنیدن دقیق دیدگاه اعضای شورای حکام، بر حسب منطق فکر می‌کند که پنجره فرصتی که در اختیار ایران قرار داده شده است، نباید امروز بسته شود. اما این پنجره تحت هر شرایطی باز نخواهد ماند.» مسلما از بیانیه اتحادیه اروپا که به واقع از جانب همه هم‌ پیمانان آمریکا در شورای حکام آژانس صادر شده است، نه فقط نمی‌توان نشانه‌ای از نرمش در برابر پرونده هسته‌ای ایران دریافت کرد، بلکه لحن آن به مراتب شدیدتر از موضع ‌گیری‌های قبلی این اتحادیه در برابر ایران است. ظاهرا آنچه کشورهای اروپایی را به عدم اصرار بر ارجاع پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل در اجلاس ۲۴ نوامبر ترغیب کرده است، درخواست کشورهایی مانند روسیه، چین و هند برای آزمون «طرح انتقال عملیات غنی‌سازی ایران به خاک روسیه» است که در حال حاضر حمایت آمریکا و اروپا را نیز پشت سر خود دارد. وجود این طرح، به مفهوم این است که ایران دیگر نه با درخواست «تعلیق» فعالیت تاسیسات اتمی خود بلکه با طرحی مشخص برای «برچیدن» بخش اصلی چرخه سوخت هسته‌ای روبرو است. این طرح با حمایت روزافزون بین‌المللی از آن، کار دولت ایران را که بر «حق انکار ناپذیر» خود برای برخورداری از چرخه کامل سوخت هسته‌ای در خاک خود تاکید دارد، مشکل‌تر خواهد کرد، زیرا رد این طرح به معنای مقابله با آمریکا و متحدانش نیست، بلکه به چالش کشیدن اجماع بین‌المللی است. به مفهوم دیگر، جمهوری اسلامی تمایل دارد که مناقشه اتمی خود را، مقابله ایران به عنوان «سمبل جهان اسلام» با آمریکا به عنوان «مظهر جهان غرب» معرفی کند تا بدین وسیله افکار عمومی مسلمانان و سایر ملت‌های جهان سوم را به حمایت از خود جلب کند، اما طرح روسیه، مناقشه را از حالت دو قطبی آن خارج می‌کند و جمهوری اسلامی را در برابر اراده‌ای بین‌المللی قرار می‌دهد. به نظر می‌رسد آمریکا و متحدان اروپایی و آسیایی‌اش ترجیح داده‌اند که در ازای صرف نظر کردن از ارسال پرونده اتمی ایران به شورای امنیت در اجلاس ۲۴ نوامبر، فرصتی برای دستیابی به اجماعی بین‌المللی علیه ایران به دست آورند. به این ترتیب، ایران در موقعیتی دشوارتر از گذشته قرار گرفته است، موقعیتی که یا باید با پذیرش طرح روسیه از همه ادعاهای خود برای برخورداری از چرخه سوخت هسته‌ای دست بکشد، کاری که با توجه به فضای داخلی ایران بسیار سخت است و یا اینکه با اجماعی جهانی در داخل شورای امنیت سازمان ملل روبرو شود. با این حساب، شرایط فعلی فقط آرامش قبل از توفان است، یعنی اینکه باز هم در خاورمیانه توفانی در راه است.